یا هو
می افتیم، آخر!
همچون
فرفره ی
چرخنده ی
میوه ی افرا.
زمین،
آغوش همه ی بهانه های ماست
با شولای گرم خاکش.
می افتیم
و سبز می شویم.
عاشق.
پی نوشت:
- برای عزیزی که دغدغه هایش برای فرداهای نیامده و افسوسش برای روزهای رفته، من را به همدلی و همراهی اش موظف می کند.
- این پست هیچ پی نوشت دیگری ندارد.
+ نوشته شده در یکشنبه 3 دی1385ساعت 11:51 توسط انوش
|
