قرنطینه

وقتی تو نیستی،
دیوار خاکستری است
آینه خاکستری است
آب
    و آفتاب
             و درخت
                          خاکستری است.

وقتی تو نیستی،
در گوش باران
                  باد
                      ترانه ای نمی خواند
و گلهای اطلسی نقاشی ام،
                     بی خواب خواهند شد.

وقتی تو نیستی،
این باغچه ی سوخته باز
                   بی آب می ماند
و چشمان من سرگردان دیدن حس زنانگی،
                           بی تاب خواهند شد.

                                                                         عاشق .

پی نوشت:

همین.

آن تویی،

در آئینه ی افتاده کنار دیوار

با نگاه سیلابی ات

که مرا عرق آلوده و داغ،

به میهمانی بارانهای سرد می برد.

این منم،

در گهواره ی این جامهای مکرر

با تش- باد بوسه ها

وزمزمه های هزارباره ی عشق

که تو را

با آن خوابیدن کودکانه ات،

به آغوش جاودانه ی لبخند می برم.

مثل لالایی های محلی مادربزرگ مرحومم خلسه آفرین است، آدم را مثل خواب سبک می کند. 

در آب می ریزم
شعری را و جوششی بخارآلود
                        در حرارتی منقطع...
و معجون تازه ای
به رنگ ارغوانی ِ باد.

بی خواب می شوم
حسرت ناگزیر و ضجه های بیمار خشم آلود
                                ایمان بیدریغ...
و ضیافت لبخند
به رنگ ارغوانی ِ باد.

فریاد می کشم
شقیقه های منقبض و کوبش موزون نبض
                               ستارگان چشمها...
و پژواک گرم نور
به رنگ ارغوانی ِ باد.

                                                               عاشق .

پی نوشت:

بعضی چهارشنبه ها خفقان آورند. آدم احساس سوختن دارد.

سر انگشتان نگاهم،

از پشت پرده های اشک

                       و مردمک های خیره،

دست پنجره را می گیرد.

بوی انتظار،

و تاریکی کوچه ی بن بست...

شب مرثیه می خواند.

خیال نبودی؛

حتی سایه ات

در تاریکی کنار دیوار خانه

                         روشن است.

شمعی می افروزم

                       در شب،

تا روز آواز طلایی تو را

با آهنگ صبح و سپیده

                          بخواند.

                                                                عاشق .

پی نوشت:

این پست پی نوشت ندارد. البته فعلاً...

داستان از این قراره که من امشب به دلیل خواب پریدگی حاد، برای مشغول شدن رفتم و چرخی توی لینکهای دوستان زدم. یکی از پستهای دوست عزیزی به من حسی داد که وادارم کرد برم و برای نویسنده اش از اون حس بنویسم.
وقتی خواستم نظرم رو به صورت کامنت برای اون دوست گرامی پست کنم و نظردونی وبلاگش اندازه اش رو حجیم دونست و نپذیرفت، به این فکر افتادم که بیام و اون رو توی وبلاگ خودم بذارم و به این دوست محترم اطلاع بدم.
اگر چه شاید بهانه ی اصلی این بوده که امشب دلم میخواست یه مطلب پست کنم و همین به نظرم بد سوژه ای نیومد.
به هر حال اصل کامنت نوشته شده برای اون نظردونی، همینه که این زیر نوشتم.

«قبل از اینکه بخوای پکر بشی که چرا دارم از موضوع قبلی حرف میزنم باید توضیح بدم که چون مصداق داره.
توی دو پست قبل از این یه توضیح نوشته بودی که شعر ایکس پارتی ناخودآگاه است، به ظرافت کار یک جراح پلاستیک یا زمختی کار سنگتراش.
اگر چه من فکر میکنم همان سنگتراش هم میتونه با ظرافت هر چه تماتر، از خودش اثری به نمایش بذاره.
قضیه اینجاست که در همون پست " بال - قیچی " قسمتی از شعر دقیقاُ مشابه نگاه کردن به یه دماغ زیبای سر بالا یا سینه های تپل مپل و صاف و صوف شده ی خوشگل به دل من نشست.
اینجا که میگه " فوتون های خیس عرق.... " . احساس کردم داغ شدم وقتی که خوندمش. نشاط آور بود.
ولی توی همین آخرین پستتون " پسناک زمانی "، یه بخشی هست که آهنگش و محتواش، من رو یاد سنگتراشهای دیوار ساختمان دادگستری شهرمون در سالهای دور انداختند.
سنگتراشهایی که اگر چه نگاه کردن به کارشون و لذت بردن از ریتم یکنواختشون، ساعتها از زمان کودکی من رو پر کردند، ولی الان میدونم که اگه اونموقع حجاری های تخت جمشید و نقش رجب و غار شاپور و عیره رو دیده بودم، تصویری از این سنگتراشهای سیاه سوخته توی ذهن من حک نمیشد.
این نوستالژیه که هنوز هم من رو به اون روزها میکشونه و این حسیه که توی قسمتی از این پست آخر هم برای من جاریه.
اون بخش آخرش که میگه؛ " سهراب دور شد و نزدیک بود.... ".
تا آخرش که میرم یه حس نوستالژی شبیه دیدن فیلمفارسی در من زنده میکنه.
به هر حال با این حسهای متفاوت، این دغدغه به جونم افتاد که حتما ایکسهای این دو پارتی ناخودآگاه، جنسشون با هم متفاوت بوده. هرکدومشون برای یک حس و حال بوده.»

پی نوشت:
آخیش!!! بعد از مدتی دوباره به این وسوسه ی چهارشنبه نویسی تن در دادم و خودم رو ارضا کردم. بهانه ی اصلی که توی پست اشاره کردم، یحتمل همین بوده.

شب،

بی فانوس ستارگان نگاهت

زندان قلعه های کهنه را ماند

و دستان من،

         چه ناباورانه

                     در انتظار "ما " شدن

در محیط دایره ای به وسعت آغوش،

               تن به لمس گونه های باد می سپارد.

آفتابی باش

تا حرارت نفس هایت

                   و رخوت هم آغوشی لذتناک،

یخ های این " شب شوم سحر گم کرده ی قطبی " را

به سیلاب های کف آلود آشتی

                                   مبدل کند.

                                                                    عاشق .

پی نوشت:
داخل گیومه از اخوان ثالث است، از شعر "قصیده"