به قرنطینه ی خود نشسته ام.
لبخند بی رنگ ماه
و سایه ی ابرهای بی هنگام
در تکاپوی پایداری اند.
* * * *
شب،
بوی زخمهای تو را دارد
و نگاه من
در بیکرانه ی آسمان،
به جستجوی دنباله دار دیرگذر ِ بخت
عاجزانه می چرخد.
عاشق .
پی نوشت:
برای او که دردهایش، آزار بی پایان جسم و روح من است.
بادها خبر حادثه را نمی برند و
« خاموشی به هزار زبان در سخن است ».
هزار سال گذشت و هنوز
دیوارهای سنگی،
در انتظار لرزه های صمیمی
به راه بادها نشسته اند.
بر این باورند هنوز
در آرزوی فراخوان بزمشان،
به آوای بندها
و سنگها
ـ نه آوار رنجها ـ
پشت سکوت را شکسته اند.
عاشق .
تنها برای تو،
که مستی های شبانه را
تقدیس می کنی
تنها برای تو ،
که ظرافت های زنانه را
تعبیر میکنی
تنها برای تو،
که شبها می رسی
و امواج اضطراب
- در کشاکش آمد و شدشان -
آرام می مانند
تنها برای تو ،
که از راه می رسی
و گشادگی بازوانت
پهنای بیدریغی است
- برای مردی که لب ندارد -
و آواز می خواند
تنها برای تو،
که لبخند می شوی
و یادگارهای کهنه ی شیراز
در گوشه های ذهن
بی رنگ می شوند
تنها برای تو،
که پیوند می شوی
و آن ستاره های سوزنی
در انحنای چشمها
و اشک ها
پر رنگ می شوند
تنها برای تو،
که تنهایی،
همچون خودم،
در آینه...
* * * * *
تنها برای توست
که رویای هر شب من
با موج و ماه و جاده
پیوند خورده است.
عاشق .
پی نوشت:
تولدت مبارک.
شعری در پیش خوانش آخرین پست یک وبلاگ آموزشی و بسیار ارزنده، متعلق به عزیزی که گاه من را از توجه و نظرشان سرافراز می کنند، بهانه ای شد برای تزریق حس رضایت در خماری این عادت تازه ی زود به زود نویسی، که فعلاً از میزان چهارشنبه نویسی بالاتر نزده است.
آن شعر، با تمام دوگانگی و تضاد ملموسش، وصف حال مناسبی است از روزهای اخیر من.
مانده ام بین خندیدن به زشتی های فریبای دور و برم و نالیدن برای آن چه تمام ارزشها و باورهای من است.
می ترسم از اینکه لذت این خوش بودن، من را از خودم و انگیزه ام دور کند.
همین که توانسته من را به جایی بکشد که بین زمین و آسمان معلق باشم و دور از تمامی یقینم، سرگردان بمانم، ترسناکش میکند.
از آویزان بودن خسته شده ام.
بروم خانه برای همیشه؟
من زاده نشده ام.
در زهدانی نفس می کشم،
که هوای آن
از دو راهی تاریک و بی چراغ ِ مرگ و زندگی،
خفه کننده تر است.
آه!
کاش انقباضی
و دردی
این حادثه ی آبستن را
فارغ کند.
عاشق.
پی نوشت :
- مادران گرامی و دوستان عزیزی که روپوش مقدس پزشکی رو پوشیده اند، کاملا با پروسه ی انسان ساز زایمان و درد و رنج انبوه آن (Labour) آشنا هستند و می فهمند که چه انقباضی و دردی را طلب می کنم و عزیزترش می دارم از این بلاتکلیفی.
- هنوز هم محتاج کمی خواب هستم، فارغ از همه ی دنیا، عمیق ِ عمیق...
- این شعر از نادر نادرپور نیست. این که جیغ زدن دارد یا نه، با خودتان است.
روزها میگذرند و ما هنوز در تنگنای فاصله های دور فشرده می شویم.
گاه به گاه از پیله های خودمان بیرون می آییم و خواب و خستگی را به نبودن ابدی مهمان میکنیم. روزهایمان را غرق ضیافت خاطره می کنیم و شبهایمان را صرف شکستن فاصله و ...
خودمان را مرور می کنیم و از جاده های تنهایی مان عبور می کنیم و می رویم و می رویم و می رویم و ...
می رویم تا دریاهایی که آبهای شور و سیاهشان ما را در خود فرا می گیرند و ار ما عبور میکنند و ما شادمانه می خندیم و ...
موجها می آیند و ما خیس میشویم و دیوارهای قصرهای ماسه ای مان با هجوم موجهای کف آلود فرو می ریزند و سردی آب را روی پوستمان احساس می کنیم و ...
می رویم در جاده هایی که شب در آن بوی سیب است و ترانه و تاریکی و شعله های رقصان آنسوی شیشه ها و برق ستاره در چشمهایمان و تصویر کودکی در آینه و Shadows In A Mirror و ...می رویم و زخم می خوریم و زخمهای خودمان و دیگران را التیام می بخشیم و تکیه گاه میشویم برای خودمان و دیگران و باز شروع می کنیم به رفتن و رفتن و رفتن و ...
می رویم و می رسیم به شهرهایی قدیمی که در ان آدمها قربانی معبد خدایان اساطیری و قدیمی می شوند و ما می گذریم و باز با شتاب می رویم و نمازمان را برای خدایان خیال خودمان به جای می آوریم و ...
می رویم و می رسیم به آنجا که سقفمان یکی است و می رسیم به خانه و پژواک صدایمان را فقط خودمان می شنویم و بالش هایمان پر می شود از آواز پرنده ها و ...
می نشینیم و می ناب میگذاریم و می خوانیم و جامهایمان را لبالب از گرما و سرخی به هم میکوبیم و به سلامتی هم نوش می کنیم و مدهوش می شویم و می رویم به اوجها و باز هم پیاله ای دیگر و باز هم و باز هم و باز هم و ...
می رویم و هنوز در تنگنای فاصله های دور فشرده می شویم و ...
قرار است به خانه بروم، فقط چند روز دیگر. همین.
این روزها که می گذرد،
من سخت دلخوشم
از آتشی که درونم شکفته است.
من با فرو شکستن فریاد عاصی ام
در دخمه ی گلو،
- با خنده ای به لب-
چندین ترانه ی تازه
با واژه ی سکوت،
در مدح آفتاب و سپیده
به آواز گفته ام.
بر این بالش غریب،
آکنده از لطافت مرموز
و پرهای کنده شده از بالهای اعتماد
چشمان مست من،
هرگز نخفته است....
عاشق .
پی نوشت:
این پست پی نوشت ندارد.
این هفته را با خودم کلنجار رفتم که از این عادت چهارشنبه نویسی دست بردارم.
تا امروز طاقت آوردم ولی حالا می بینم دارم بهانه جویی می کنم برای نوشتن. اینقدر زود که هنوز یک روز نگذشته باز خودم را می اندازم توی وبلاگ.
اصلاً قضیه اینجاست که احساس میکنم بعضی بهانه ها زود به خواسته تبدیل می شوند.
بهانه هایی که آدم رو تسخیر می کنند، زود به زود تکرار می شوند و خواستنی می شوند.
امشب باز دارم بهانه جویی می کنم.
دریچه باز بود
و در صفای شامگاه باغ
سلام کاج بود و خنده ی ستاره ها
و پرسش نسیم از درخت:-« زنده ای؟ »
و پاسخ درخت:-« زنده ام! »
و موج رقص در تن درخت
و دست عاشق نسیم و گردن درخت...
و مرد، در پس دریچه ایستاده بود
( میان پرسشی ز خویش و پاسخی به خویش ):
-« ...در تو، آنکه بود، هست؟ »
-« ...در من، آنکه بود، نیست! »
چراغ، مرده بود در سرای مرد
و سایه ای نبود در قفای مرد
و دست هیچکس به روی شانه های مرد،
سکوت بود و آن صدا که گفته بود:
-« در من آنکه بود، نیست »
و در سقوط آبشار بی صدای پرده ها،
دلی به مرگ خویش می گریست، می گریست...
عاشق .
پی نوشت:
۱- من لحظات خواستن را زیاد به انتظار نشسته ام. چرا اینهمه بی طاقت شده ام؟ چه چیزی من را سودایی کرده؟ تمنا یا وابستگی؟
۲- محتاج کمی خواب هستم. فارغ از همه ی دنیا، عمیق ِ عمیق....
۳- شعر از نادر نادرپور است.
سایه ام ،
دست و پای خسته اش جمع می کند
در تلألو براده های آتشین ِ چشم ِ تو
و رنگ آفتابی نگاه تازه ات.
من چو نخل های بی سر جنوب ،
ترانه خوان و استوار،
با تنی پر از عطش
- عطش به نرمی زلال ِ دست تو ـ
در انتهای ِ خود،
به بیعتی به رنگ ِ خون نشسته ام.
و هرگزم نباشد این هراس،
که بندهای ریشه ام،
با سخاوت زمین بی دریغ ِ عشق
لحظه ای گسسته ام.
عاشق .
پی نوشت ۱:
دوست بسیار عزیزی، در پست آخرشان به مطلبی اشاره کرده که این روزها سخت ذهن من را درگیر خودش کرده است. قصد دارم بر روی خودم در همین زمینه به تحقیق و تفحص بپردازم. اگر شهامتش را داشتم، شما را هم از نتایجش بی اطلاع نخواهم گذاشت.
پی نوشت ۲:
دوست جدیدی هم با حضورشان، جایی را به من معرفی کردند که نمونه های بسیار زیبایی از بیان ملموس و آهنگ آشنا و زبان راحت، در معرض بهره وری دیگران قرار گرفته است. وبلاگ این دوست گرامی واقعاً خواندنی است. این لینک را ببینید تا کاملاً به من حق بدهید.
