به قرنطینه ی خود نشسته ام.
داشتم یک شعر زیبا از احمد شاملو می خواندم: " قصه ی مردی که لب نداشت "
به این فکر افتادم که واقعاْ چند درصد از مردان دور و برم، تا به حال به شکلی خندیده اند که خنده ی دلشان با خنده ی لبشان هماهنگ باشد؟
عاشق .
پی نوشت :
مطمئناْ این دیگه مورد خاصی نداشته.
فکر کنم عادتم داره تغییر میکنه.
این چهارشنبه ها پریدن وسط وبلاگ، احتمالا برای من دیگه شده یه عادت.
دیده ی بخت به افسانه ی او شد در خواب
کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم
پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب
تا درین پرده جز اندیشه ی او نگذارم....
مبارک باد روز زن که بهشت زمینی مان، هدیه اییست از جانب او.
او که بهشت همانجاست که او هست...
چشمه های شبنم
جوشان در سینه کش ِ صخره های مخملین ِ گلبرگ،
باغچه ی خانه ام
همواره در تملک ِ جریان بیقرار نسیم
و عطر دلانگیز و پُرحرارت
از بوته ی جوان و سبز پر ِ سیاووش،
و انعکاس شعله ی خورشید
در قاب آویخته به دیوار روبرو،
مرا به بشارت بهشت جاودان
کافی است.
دیشب هم در آینه ی خواب
باز تاب روی تو بود، بانو...
عاشق .
دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم
نقشی به یاد خط تو بر آب میزدم
نقش خیال روی تو تا وقت صبحدم
بر کارگاه دیده ی بی خواب میزدم
برای همه ی زنهایی که توی وسعت دوست داشتن ِ قلب مردها، جایی برای خودشون دست و پا کردند.
برای همه ی زنهایی که تونستند تمام وسعت ِ عاشقی قلب ِ مردی رو اشغال کنند.
و برای او که تمام وسعت عاشقی قلب ِ من و بخش بزرگی از وسعت دوست داشتن ِ اون رو هم اشغال کرده....
بهار را پنجره های باز رقم می زند
جریان نسیم را
پرده های افتاده....
و حتی خیال آن
در زمستان سردی،
اتاق کوچک تاریکی،
چسبیده به آغوش گرمی
و رویایی....
عاشق .
آتشی در پستوی سینه ات
زبانه میکشد،
رویاهایت رنگ ارغوان می گیرد
و شب را،
به سرخ مایگی سپیده دمان
مزین می کند.
من
در کنار تو ایستا ده ام و باز،
با مرور شور و حال سالهای پیش
پهنای صورتم،
آماج روشنایی لبخند می شود.
عاشق .
پ.ن.
داشتم گزارش AFP در مورد عکس العمل مردم فرانسه ، بعد از اخراج زیدان و بعد از شکست رو می خوندم.
یادم افتاد به همین ۵-۴ روز پیش ( که چه زود فراموش شد ) و فوتبال خودمان و تیم ملی و علی دایی و باقی قصایا.
اگر سر سوزنی تفکرات نژاد پرستانه و یا برعکس قوم گرایانه داشتم، می اومدم و بحث رو می کشوندم به اقلیت بازی و رنگین پوست بازی و داستان جالب زبان و فرهنگ متفاوت...
ولی خوب ندارم.
یعنی آدم اینجور تفکرات نیستم.
عادت دارم هفتگی، فقط یکشنبه ها، پست جدید می ذارم. اما در یک هفته ی گذشته، در 2 مورد شرایطی پیش اومده که من رو وادار کرده این برنامه ی هفتگی رو فراموش کنم و از این قاعده تخطی کنم.
یکی پست چهارشنبه قبل که در طول 48 ساعت بعد از به روز کردنش فهمیدم عملکردم درست بوده و من باید اون را میگذاشتم چرا که همون نوشتن و به روز کردنش هم، مثل واگویه های نوشته شده در اون، نشانه ای بود از انتظار، از احساس مسرت، از رضایت و از عشق.
یکی هم همین پست که نتیجه ی عیارسنجی و جستجو در خودم و به دنبال صحبتهای دیروزم با نیما بوده.
به نیما گفتم که عشق های کوچک را باید پر و بال داد تا بزرگ بشن و قابلیت هیچ شدن در مقابلشون بارز و ممکن باشه.بعد برگشتم و دیدم ؛ خودم هم روزی مانده بودم، تکلیفم روشن و مشخص نبود، ولی حالا که نگاه میکنم می بینم ؛ من پر و بال دادم، فرصت دادم، تحمل کردم و دیدم که او هم تحمل کرد همراه من....و حالا پر و بال دارم.
به نیما گفتم که باید در مقابل آدمای بزرگ، تسلیم شد. اونا ارزشش رو دارند که آدم به خاطرشون بر هراسش غلبه کنه، از بدبینی ها و بی اعتمادی هاش بگذره. بعد برگشتم و دیدم ؛ من تسلیم شدم، موندم و اعتماد کردم و حالا دیگه هیچ هراسی ندارم و برنده شدم. در واقع اینکه، او آنقدر بزرگ بود که ترس من رو کشت، هراسم رو گرفت و من باید از همون اول، با خوشبینی کامل میدونستم که برنده خواهم شد.
به نیما گفتم که در وسعت دوست داشتن قلب آدم، هزاران کس می تونند جای بگیرند ولی وسعت عاشقی قلب آدم، فقط متعلق به یک نفر هست. بعد برگشتم و دیدم ؛ چه خوشبختم من که او علاوه بر تمام پهنای عاشقی قلب من، قسمت زیادی از پهنای دوست داشتن رو هم در قلب من اشغال کرده. چه خوشبختم من....
آوازم بوی شکوفه میگیرد
وقتی که واژه ها
با رقص نام تو ،
از منتهای حنجره پرواز میکنند.
عاشق .
پ.ن 1): با نیما که حرف میزنم، خیلی راحت با هم در هر رابطه ای صحبت می کنیم، احساس میکنم زبون همدیگه رو بهتر می فهمیم.
شاخکهای حسی ام برای یک تحقیق پسیکولوژیک جنبیده که آیا واقعا تن صدا، لحن صحبت و یا هر فاکتور دیگری در پروسه ی حرف زدن، میتونه یه عامل تاثیر گذار روانی باشه به حدی که راحت راحت باشی و طرف مقابلت رو هم راحت احساس کنی؟
من که این حالت رو در نامه و متن و شعر و یا هر موضوع نوشتاری دیگه نمی بینم. ندیدم تا حالا چیزی تونسته باشه جای حرف و کلام رو بگیره.
پ.ن. 2): تصور کنید اگر پروسه ی حرف زدن با یه اعجازی مثل دیدن هم همراه باشه ، چی میشه!!
پ.ن. 3): این پست رو در ساعات اولیه روز دوشنبه 12 تیر نوشتم. موندم که اصلا بذارم توی بلاگ یا نه؟ اگر شما این پی نوشت رو، در هر تاریخی دیدید، یقین کنید که نموندم و به کلنجار با خودم خاتمه دادم.
ترسم از این صداقت عشق،
باری به روزگاریست
که مردان ناامید،
خنجر به برقراری این لحظه های پست
و نفی شرافت مردانه
بسته اند.
هراسم از مردن نیست
که ناباوری عشق،
مرگی است بی دریغ.
عاشق .
" رواق منظر چشم من آشیانه ی توست
کرم نما و فرود آ که خانه خانه ی توست "
دستمال برمیدارم، همه جای خانه میکشم، غبارها را میتکانم.
نظم میدهم به کتاب و دفتر و روزنامه هایم، به میز کامپیوترم، به فیلم و کاست و سی دی هایم سر و سامانی میدهم.
میوه میشورم و چای دم میکنم و یه شربت خنک، به دلچسبی آب زلال و سرد توی تابستون داغ آماده میکنم.
دو تا لیوان پایه دار خوشگل توی سینی میذارم آماده و قالب های یخ رو آب میکنم و توی فریزر میذارم.
یه قوطی پر خوشبو کننده توی این فضای منتظر خالی میکنم و نفس رو با عطر و بوی گل انباشته میکنم.
تمیز میکنم و برق میندازم و صفا میدم، هم به این خونه و هم به خودم و هم به دلم....
تو می آیی،
تو می آیی که بمانی و ببینمت و ببوسمت...
پیاله ی لبهایم را شستم،
به آواز و شعر
آماده ی گاهی که آمده باشی،
لبالب ِ بوسه.
غبار اندوه ِ دلم را تکاندم،
سرایی باشد ارزانی صفایت
که آمده باشی،
پاک ِ پاک با عشق.
خواب چشمان را کشتم،
خسته ی آغوش نگاهت
که آمده باشی،
بی دریغ از مهر.
عاشق .
شبها که خستگی ،
تن را به خواب ِ عمیق
و
روحم به ماندن تنها
آواز میکند ،
غوغای قلب ِ من
آهنگ ِ گریه را
- با ناله های خفه ی خود-
ساز میکند.
اما خیال ِ من ،
در شهر ِ یادها ،
راهی به جست و جوی تو آغاز میکند.
هر شب خیال ِ من
با شوق ِ یاد تو ،
گردن ز یوغ خستگی
و غرور و شکستگی ،
آزاد میکند.
او راه ِ خویش را
تا فتح ِ قله های دور ،
با شور ِعشق ِ تو ،
باز میکند.
عاشق .
