تبليغاتX
قرنطینه به قرنطینه ی خود نشسته ام.

قرنطینه

به قرنطینه ی خود نشسته ام.

                                                یا هو

 

امشب خواستنی است .

امشب ماندنی است .

امشب آواز عشق شنیدنی است .

امشب خواب نمی خواهم .

امشب طراوت رویا را در بیداری می بینم .

امشب لطافت بهاری نسیم را بر روی گونه هایم احساس میکنم.

امشب غرور سیاوش را با شور عشق بیدار میکنم .

امشب ستودنی است .

امشب ناز بوسه های عاشقانه ربودنی است .

امشب بهانه های کوچک غربت را به آشنایی عشق وا می نهم .

امشب به زیارت همه ی خوبی های دنیا میروم .

امشب در آغوش نسیم به رویا میروم .

 

امشب ، من در خانه هستم .....

 

 

امشب همه جز قامت رعنای تو هیچ است

رسوایی عالم به تمنای تو هیچ است

رویای شب و خاطره ی عهد گذشته

در عرصه ی نور رخ پیدای تو هیچ است

فرزانگی و برتری و مسند ِ شاهی

بی گرمی آغوش طربزای تو هیچ است

بخشند به من گر همه دنیا ، نپذیرم

زیبایی دنیا به تماشای تو هیچ است

بشکفتن باغ از نفس باد بهاری

پیش نفس ِ چون دم ِ عیسای تو هیچ است

هر سرو صنوبر و سپیدار ِ بلندی

در پیش شکوه و قد و بالای تو هیچ است

نرگس و همه حسن ِ دل آرای جمالش

در معرض ِ آن چشم فریبای تو هیچ است

امشب که کنار توام ، از جان نهراسم

افکندن سر در قدم و پای تو هیچ است

دانی که به یک لحظه کنار تو نشستن

صد خواب ِ شب و دیدن ِ رویای تو هیچ است

 

 

                                                                           عاشق . 

+ نوشته شده در  یکشنبه 31 اردیبهشت1385ساعت 22:24  توسط انوش  | 

                                                   یا هو

 

نه چون ابرم ،

که باشم سایه ای

در رهگذار ِ روشنی های نگاهت.

 

شب ِ تنها و خاموش ِ کویرم

و با نقش سیاهی

                   در تمام ِ تار و پودم ،

وسعتی هستم

برای جلوه ی

                زیبای ماهت.

   *   *   *   *   *

نشاطی نیست در رفتن ،

به جز هنگام ِ پوئیدن

ـ چو سایه ،

            تنگ چسبیده به پای آشنایی ـ

در درازای

             سرور انگیز ِ

                             راهت .

 

 

 

                                                                   عاشق .

 پ.ن :

احساس میکنم گاهی میشود دل گفته ای و شعری که برای کسی نوشته ای را همزمان به دیگری هم تقدیم کرد.

پس ، به سایه ی عزیز هم که از نامش فضای شعرم متبرک شده تقدیم میکنم. به پاس روشنی چشمش.

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 24 اردیبهشت1385ساعت 1:10  توسط انوش  | 

                                                   یا هو

 

هر سال از اوائل تابستان و همزمان با شروع ِ اوج ِ گرمای آتشین ، لحظات قطع برق ، لحظات آشنای تمام ِ خوزستان نشینان بود.

گر چه همیشه و در طول تاریخ در همین جهنم هم بوده اند نازپرورده هایی که هیچوقت از بهار قدمی آنطرفتر نرفتند. گیرم وسط تابستون هم باشه.

امسال ، مسبب ِ خیری باعث شده تا از اواسط بهار و از همین ابتدای آمدن فصل گرم ِ خوزستان ، مردم با درک لحظات ِ آشنای همدیگه ، همدلی بیشتری پیدا کنند و محکمتر در سنگر باقی بمونند.

حالا این عامل ِ خیر ، عطیه ی دولت عدالت پرور هست یا شلوغ پلوغی هنگام صندلی تحویل دادنهای اورژانسی و همه جانبه و یا اوضاع ِ قاراشمیش ِ قومیت بازی و دشمنان ِ خارجی و آمریکای جنایتخوار و طوفان ِ کاترینا و لایه ی اوزون و هر کوفت و زهرمار دیگه ، این رو دیگه خدا میدونه!!

از دیروز تا حالا۴-۳ بار ، هر بار یکی دو ساعت ، برق رفته.

تصور اینکه از ماحصل گرمای هوا و آتش ِ درون ِ خودم ، مالیخولیا و هذیانی مثل این حاصل بشه ، خیلی دور از انتظار نیست. ازعطش و گرما کلافه شدن ، آدم رو به عریان شدن وادار میکنه.

آنقدر محتاج عشقم ، که دارم گدائیش میکنم و همه جا و پیش ِ همه کس بروزش میدم.

حتی یه پاسخ ِ کوچکش هم من رو امیدوار میکنه.

 

در وسعت ِ

دوست داشتن ِ اولین ،

                       مانده ام.

و عشق

به راز ،

 در سینه پنهان نمیکنم.

   *   *   *   *

با من،

چه تلخ میگذرد.

و من ،

در تنگنای ِ عشق های ِ دوباره ،

                            در مانده ام.

 

به کدام سر شاخه ی افتاده

                           در آویزم؟

 

مانده ام ،

خودم را به باغ ِ سبز ،

                       درافکنم؟

 

           

                                                              عاشق .

+ نوشته شده در  یکشنبه 17 اردیبهشت1385ساعت 0:40  توسط انوش  | 

                                                  یا هو

 

به درویشانه ای ،
بساط ِ زندگی می چینم.

هیاهوی ِ روزگار را ،
با درخشش ِ مجازی اش ،
 فراموش میکنم.

نان پاره ای به نرخ قناعت میخورم
وسفره ام ،
از واژه های کوچک ِ عشق
                            سرشار است.

خوابم بر گلیم ِ زمین است
 و
 شولای ِ آسمان به خود میپیچم.

اما ؛
با تو بودن را حریصم.

   *   *   *   *   *

تشنه ام .

من ،
از نیاز تو ،
وهمواره
سرکشیدن ِ خیال تو ،
سیراب نمی شوم .
                   

من ؛
خواب را هم ،
به باد ِ لحظه های ِِ یاد تو ،
                              داده ام
و گوش بسته ام
بر آوایی که گاه زمزمه می کند :
" نصف شب است دیگر.... "

 

                                                           عاشق .

+ نوشته شده در  یکشنبه 10 اردیبهشت1385ساعت 1:19  توسط انوش  | 

                                                  یا هو

 

بعضی وقتها از خودم میپرسم ، چرا با همه ی مشقتهای با من بودن ، باز هم من رو خواست؟

 

با خودم فکر میکنم ،

چرا وقتی که قطار زندگیش میتونست توربوترن باشه ، با من توی این واگن پوسیده ی در هم شکسته ام موند ، تا وفاداریش مثل یادگاری باشه؟

چرا وقتی هوای زندگیش می تونست تازه تر باشه ، به خلاء خونه ی من با همه ی دود و گرد و خاکش پشت نکرد ، تا آخر سازگاری باشه؟

چرا وقتی سقف خونه اش می تونست به اندازه ی آسمون باشه ، توی خونه ی دل من با اون سقف کوتاه و تاریکش خوش نشین شد ، تا نشانه ی ماندگاری باشه؟

 

اعتقادم به پاسخی که برای خودم متصورم ، شادمانم میکنه ،

پرنده ی قلبم در هوای عاشقیّت زندگی میپره و از حس ِ موسیقی ِ دلکش اون سرشارم میکنه و باز هم همه ی خاطرات ِ تلخ ِ سنگ پرانی های کودکان و راه ِ بد ِ رسیدن به جلجتای سرنوشتم رو از یادم میبره.

 

من به این باور رسیدم که :

اون موند تا من رو روی ریل زندگی به جلو ببره ، به فضای خونه ام هوای تازه ببخشه و پنجره ی دلم رو به سمت آسمون باز کنه.

به این باور رسیدم که اون هم عاشق منه ، اگر چه حتی زبون ِ عشقش با من متفاوت باشه.

این حسی است که شبها در مکاشفه ی عاشقانه ام با اون به شهود میرسم.

 

من به تقاص مشقتهای عاشقانه اش گردن میگذارم.

 

دنیا دار ِ مکافاته و من با او ، مکافات ِ هر دو دنیا رو ، به هیچ میشمرم.

 

 

 

                                                                     عاشق .

+ نوشته شده در  یکشنبه 3 اردیبهشت1385ساعت 16:58  توسط انوش  |