من مانده ام و خاطره ی دل انگیز شبهای آغاز بهار ، که سرمست و بی قرار ، با او به شمردن ستاره های بی شمار ، در زیر سقف بلند آسمان نشسته بودم.
آه ، که چه تلخ است این روزهای انتظار....
آن شب که در آن دشت و چمن
گل بود و سپیدار و چمن
افکنده نسیم ِ سحری
صد شور و نوا در دل من
شب بو و شقایق لب جو
بلبل به نوا ، از همه سو
آواز ِ خوش ِ باد ِ بهار
در گوش ِ جهان زمزمه گو
تا آمدی ای گل به میان
از کف بنهادم دل و جان
شب رفت و فلق زد به افق
شد صورت تو ، شمس جهان
در دشت همه غوغای تو شد
چشمان ، پُر ِ رویای ِ تو شد
در اوج ِ فلک ، پیش ِ خدا ،
مه محو تماشای ِ تو شد
تا روی ِ من افتد نظرت ،
پروانه شدم ، دور ِ سرت
رقصیدی و بی وقفه شدم
حیران ِ تو در دور و برت
من مست ِ شراب ِ تو شدم
مدهوش و خراب ِ تو شدم
با بوسه ز لبهای ِ تو چون
لب تشنه بر آب ِ تو شدم
آن شب همه جا بوی تو بود
ماهم ، رخ ِ جادوی ِ تو بود
مستی و پریشانی ِ من
از سلسله ی موی ِ تو بود
یادم نرود آن شب ِ ناز
آن مستی و آن راز و نیاز
اینک همه ی روز و شبم
پُر گشته ز سودای ِ تو باز
عاشق .
