قرنطینه

                                                 یا هو

از دیشب تا حالا همین جور داره برف میباره و سر و روی درختها و خیابونها رو سفید کرده و من از پشت پنجره خیره به این سفیدی ، دارم خودم رو مرور میکنم و سعی میکنم قسمتهای تیره و سیاه خاطراتم رو با پوششی به سفیدی برفی که همه ی چیزای سیاه و تاریک رو زیر درخشش روشن خودش پنهان میکنه، با لایه ای به روشنی عشق و امید ، بپوشونم و بگذارم فقط فروغ روزهای خوب آینده ، روشن کننده ی زوایای کدر و دلمرده ی ذهن و یادم باشه.

با همین دلمشغولی ها ، یادم افتاد به یکی از پستهایی که در یکی از روزهای بارانی پاییز برای عزیزی نوشته بودم .

با احساسی داغ تر و شکوهمند تر نسبت به آن عزیز ِ دلآرام ، هوس کردم دوباره همون پست را بنویسم ، باشد که گرمی وجودش و یادش سرمای این روز برفی رو از یاد ببره .

این هم همون پست قبلی که در یکی از روزهای بارونی پاییز نوشته بودم :

چندی پیش و غرق در همین تفکرات ( که ناشی از یادآوری سخنان عزیزی بود که داشتن یک زبان شاعرانه را ابزاری لازم برای بیان احساسات درونی میدانست و افسوس نداشتن آن توانایی را میخورد )، ضمن مطالعه ی مجموعه اشعار شاعره ی توانمند و گرانقدر معاصر کشورمان ، خانم سیمین بهبهانی ، به شعر زیبای زیر برخوردم که پاسخی ست به آن عزیز و من بی هیچ توضیح اضافه ای آن را باز نویسی میکنم که خود گویای همه ی مطلب است.

گفتی که : " کاش چون تو مرا ، ای دوست!

گویا ، زبان ِ شعر و سخن می بود

تا قصه ساز ِ آتش ِ پنهانم

شعر ِ شکفته بر لب ِ من می بود "

گویم به پاسخ ِ تو که : " آیا هست

شعری ز چشمهای ِ تو زیبا تر؟

یا من شنیده ام ز کسی هرگز

حرفی از آن نگاه ، فریبا تر؟

دریای ِ سرکشی ز غزل خفته است

در آن نگاه ِ خامش ِ دریا رنگ

یک گوشه از دو چشم ِ کبود ِ توست

این آسمان ِ روشن ِ مینا رنگ

ای کاش بود پیکر ِ من شعری

تا قصه ساز ِ بزم ِ شبت می شد

می خواندی و چو بر دو لبت می رفت

سرمست ِ بوسه های ِ لبت می شد

می مرد کاش بر لب ِ من آن شعر

کو شرح ِ بیقراری ِ من می گفت

اما چو دیدگان ِ تو ، چشمانم

در یک نگه ، هزار سخن می گفت "

                                   به دلآرامی که چشمانش ، دریایی از غزلهای عاشقانه است

                                                                                عاشق .