قرنطینه

برای القای حسی که در یک متن نهفته است ، قاعدتا باید فضایی را آفرید که در درون خود ، شمایلی از همان احساس را به نمایش بگذارد.

اگر چه ، و بر اساس تعریفی که از نویسنده و یا شاعر در باور داریم ، باید هر آنچه که با قلم او به رشته ی تحریر در می آید ، نمونه ای باشد از آنچه که آرمان و ایده آل اوست ولی این بدین معنا نیست که یک نویسنده یا شاعر نباید از محدوده ی اعتقادی خود فراتر رود ، بلکه برعکس این که کسی بتواند از توانایی هایش در جهت ارائه ی دیدگاه ها و نظریاتی که خلاف اعتقادات و باورهای قلبی و یا شرایط حاکم برزندگی اش هستند ، استفاده ای ببرد ، خود امتیازیست که براساس آن و در قالبی که لذت فهم و درک ِ آن دیدگاه ها و نظرات را چند برابر میکند ، تصویری از همه ی آنچه که مبانی اعتقادی و اصولی ِ تفکرات گوناگون هستند ، به نمایش گذاشته و ضمن اشاعه و تبلیغ منطقی ِ باورهای خود ، حق انتخاب و نتیجه گیری را به خواننده واگذار میکند و این تعریفی است که میتوان آن را به همه ی آنچه به نام هنر و زیر مجموعه های آن میشناسیم تعمیم داد.

غرض از نوشتن این مقدمه این نبوده که جسارت کرده و خود را در زمره ی نویسندگان و یا شاعران شمرده باشم ( که من معتقدم توانایی های ذهنی شان نشانگر وجود نبوغی است که از آن در جهت روشنگری اذهان عمومی استفاده میبرند و من هیچگاه ادعایی دراین خصوص نداشته و نخواهم داشت ) ، بلکه پیش توضیحی درباره ی فضایی است که در شعر زیر، تصویری متفاوت از آنچه من در دنیای خویش و از عشق دیده ام ارائه میدهد.

باور واقعی من این است که عشق نه تنها عذاب نیست ، که راهکاریست برای آسایش و آرامش ابدی روح متلاطم انسانها و یگانه راهی است که در آن چراغی فرا روی انسان برای رسیدن به رستگاری ابدی روشن است. 

پامال ِ چکمه های ِ عذابی دوباره ام

مثل کویرو در تب و تابی دوباره ام

می میرم از عطش و فقط با خیال تو

راهی به ناکجای ِ سرابی دوباره ام

جز در خیال و خواب نمی بینمت ، ولی

گویی خراب و مست ِ شرابی دوباره ام

با داغ ِ عشق ِ محالت ، آتش زدم به دل

چون خاک ِ داغ ، تشنه ی آبی دوباره ام

با این همه به فکر ِ شتابی دوباره ام

آماده ام که باز بپیچانی ام به عشق

آماده ی هجوم ِ  طنابی دوباره ام

با عشق خو گرفته ام این روزها ، عجب

گویی که مستحق ِ عذابی دوباره ام

                                                                        عاشق .

                             می آیی و مهربانی از چشمهای تو پیداست

                              با من بمان تا ببینم دنیا چه اندازه زیباست

                             این عشق تا کی بماند پنهان میان من و تو

                          حرفی بزن تا ببارد باران عشقی که در ماست

                           ای کاش مثل کبوتر یکباره پر می گشودیم

                           شاید برای من و تو دنیا در آنسوی دریاست

                        در باور سبز چشمت تفسیری از مهربانی ست

                         هم ، چشمهای تواول ، هم آخر کار دنیاست

                        می آیی و در خیالم یک شاخه گل می نشانی

                   در سینه ام از حضورت ، دشتی پر از یاسمن هاست

به پاس بودن در کنارش و به یادگار از روزهایی که عشق برترین نشانه ی روابط انسانی است.

                                                                     " به رویای زندگی ام "

                                                                         عاشق .

                                               یا هو

امشب خیلی با خودم کلنجار رفتم تا تونستم راضی بشم و بیام و بشینم این شعر رو که ناتمام و ویرایش نشده بود ، کامل کنم. دلیلش البته برای خودم کاملاً روشن و مشخص است .

امشب ، بعد از مدتها دوری و در غربت تنهایی پرسه زدن ، اولین شبی ست که در خونه ی واقعی خودم و در کنار رویایم هستم.

امشب ، رویای من واقعی ست . 

امشب ، من حضور رویایم رو با همه ی وجودم احساس می کنم .

امشب ، برای من ، همه چیز تفسیر ِ واژه ی عشق است .

امشب ، شب ِ لمس ِ حضور عشق و شب ِ درک ِ شکوه عشق است .

امشب ، به پاس ِ روشنی دلم به نور عشق ، با تمام وجودم فریاد میزنم :

ماندگار بمانی ای عشق.....

                              خسته از راه میرسم با عشق

                             ریشه دارد هنوز در ما عشق

                             هر کجا پرسه می زدم ، دیدم

                              سرپناهی نمانده ، الا عشق

                             زندگی را چه خوب می فهمم

                            با حضور تو، با غزل، با عشق

                             خسته ای از گلایه ، از تکرار

                           خسته از شعرهای من ، یا عشق؟

                             دل به دریا بزن ، بیا یک روز

                             با من از کوچه باغها تا عشق

                              بی تو در جام ِ دل نمی بینم

                               در کنارم بمان و باور کن

                              با تو دارد هزار معنا عشق

                                                                             عاشق .

به رویای ِ بهارانم تقدیم میکنم که خود همچون بهاری رویایی و فرح انگیز است.

به سبزی وجودش ، که جوشش جوانه های تازه ی سبز رنگ را بر دستان خشکیده ی درختان در ابتدای بهار ، یادآور است.

به بلندای قامتش که سرو همیشه سبز بودن را از هم او آموخته است.

و به قداست ِ نامش که تکرار ِ آن ، شُکوه ِ لحظات شیرین ِ دلبستگی است.

به رویای بهارانم تقدیم میکنم :

                شسته می شود بهار

                از ترنم ِ نگاه ِ بارانی ات.

                سبز و خیس می آیی

                می نشینی و قرص

                لنگر می کوبی در خویش.

                در تو می زاید

                هر آنچه بال گشودنی ست

                 و پای ِ مرگ

                 به رفتار ِ چشم ِ تو، بسته است

                 چشم که می گشایی

                 بهار

                     تکرار می شود......

                           ¤               ¤               ¤               ¤

 و باز هم به رویایم ، که من هم با طنین نامش نه تنهایم :

                با طنین ِ نام تو

                             نه آب تنهاست ،

                                            نه کوه.

               زین روست که دخترکان ِ سپیدبخت

                آبی ترین ترانه ی عشق را ،

                 به لهجه ی شیدایی

                                     زمزمه می کنند.

                                                                        عاشق .

ساعت ۴ بامداد است و من بیخواب و دلتنگ شدم.

دلتنگ ِ حضور کسی که حتی تنهایی های من هم متعلق به اوست. خودش نیست ولی حضورش را آنقدر صمیمی و نزدیک حس میکنم که باور میکنم هم اوست که الان کنار من نشسته و من نمی نویسم ، که دارم برای او می خوانم.

                            در امتداد شکستن تو را صدا میزد

                         کسی که در عطش عشق دست و پا میزد

                           دلم که زیر قدمهای عشق له می شد

                          فقط برای کمک، عشق را صدا میزد

                          خیال خوب تو شبها چه ساده می آمد

                           و دست روی نفسهای پاک ما میزد

                          غروب بود و یادت هنوز می آید

                          سکوت ِ لحظهَ رفتن چه حرفها میزد

                           و قلبهای من و تو هنوز هم آنجا

                           برای عشق، همان مثل ِ ابتدا میزد

                                                         همراه با رویای شیرینش

                                                                          عاشق .

گاهی میشه که ما آدمها احساساتمون غلیان میکنه و بیشترازمواقع دیگه با همه چیز، حتی مسائل روزمره ی زندگی به شکلی عاشقانه و با دیدگاهی مهربانانه برخورد میکنیم.

در اون شرایط یک حس عجیب شبیه به لرزیدن قلب آدم توی سینه وجودمون رو پر میکنه و شرایطی رو تجربه میکنیم که هیچ کلمه ای قادر به بیان اون شرایط نیست.

میدونم که همه ی آدمها این شرایطی رو که میگم تجربه کردن. شرایطی که عشق و مهر صادقانه و خالصانه ترین احساسات موجود هست. درست مثل موقعی که آدم دلش از عشق به یک کودک وصفای شیرین کودکانه اش لبریز بشه.

من ، در یکی از همین مواقع و سرشار از عشق بیکرانی که نسبت به رویای زندگی ام دارم ، احساساتم رو اینجوری روی کاغذ آوردم اگر چه میدونم کلمات در این شمایل تازه شون هم باز قادر به نشان دادن اون احساس و حجم وسیع عشقی که فضای قلب من رو پر کرده بود ، نیستند، اما میدونم کسی که من در اون لحظه از یادش آکنده بودم شرایط ِ من رو کاملا میفهمه و درک میکنه که من چه حس و حالی داشتم.

به همین دلیل هست که لازم میدونم اینها رو به خودش که صاحب اصلیشونه ، تقدیم کنم.

با عشق بی پایان............  

هر شب درآرزوی تو تنها گریستم

تنها میان خلوت شبها گریستم

صد بار وعده دادی وبی طاقتی مرا 

چندان امان نداد که آنجا گریستم

در ماتم فراق تو ای آرزوی دل

یا از غمت هلاک شدم یا گریستم

راز دلم ز پرده برون شد که سالها

چون شمع پیش روی تو، پیدا گریستم

امشب دوباره دفتر" رویا " گشوده ام

" هردم به یاد آن گل زیبا گریستم "

                                                               عاشق .

من اومدم و دوباره شروع کردم به نوشتن شعرام و چرخ زندگی داره بر همون مدار سابق خودش میچرخه.

این از خوشبختی آدماست که خداوند در اونا قدرت تحمل ِ مصائب زندگی رو افزایش داده و به همون اندازه هم قدرت فراموش کردن روزهای تلخ رو در اونا افزوده. 

ما می آییم و میریم و آنچه از ما باقی میمونه فقط یاد و اسم ما هست و کاش ما بتونیم این یادگارها رو به بهترین شکلش برای دیگران بگذاریم و بریم.

این رباعی ها رو تقدیم میکنم به اون کسی که هم خودش و هم یادش همیشه برای من عزیزه و رویای صادقه ی من و همه چیز منه . با این امید که همیشه و در همه حال خداوند یار و یاور و نگهدارش باشه.

                                    پاییز تنیده در بهاری دیگر

ما آدمها باور نداریم زندگی چند چهره داره ، گاهی زشت و گاهی زیباست ، گاهی تلخ و گاهی شیرینه.

ما آدمها باور نداریم گاهی اونقدر زشتی های زندگی ملموس و عینی خودشون رو به ما نشون میدن که توان و تحملمون رو به تحلیل میبرند.

ما آدمها باور نداریم مرگ همین دور و اطراف پرسه میزنه و یهو ناغافل میاد سراغ خودمون یا یکی از عزیزانمون.

ما آدمها باور نداریم مرگ میتونه به سادگی عزیزی رو از ما جدا کنه و برای همیشه فقط یاد خوبیها و مهربونیهاش رو برامون باقی بذاره.

ما آدمها ، فقط وقتی که اتفاق افتاد ، باور میکنیم همه ی اینها وجود دارند و جزئی از زندگیمون و عالم واقعی اون هستند.

  دوست عزیز من ، همسر مهربون و فرشته خوی خودش رو تا اول راه رسیدن به خونه ی فرشته ها بدرقه کرد و خودش تنها موند تا براش دعا کنه که این راه رو به سلامت بره .

من و عده ای از دوستان عزیزم ، یه روزایی رو دعا کردیم که اون عزیز نره و یارش رو تنها نذاره ولی اون رفت ، یعنی مقدر بود که بره.

حالا هم مطمئنم همون دوستان عزیز ، همراه من دعا میکنن :

 خدایا عزیز از دست رفته ی ما رو ، قرین رحمت خودت قرار بده.

 خدایا اون رو با عزیزان خودت محشور و همدم قرار بده.

 خدایا ، یاد عزیزای از دست رفته مون رو همیشه در دل ما زنده نگه دار.

                                                                                آمین .

 به دلیل درگذشت همسر گرامی دوست عزیزم ، من چند روزی رو با اون همراهی میکنم و شاید فرصت اومدن و به روز کردن رو نداشته باشم. امیدوارم دوستانی که همیشه به من لطف دارند ، من رو ببخشند اگر نیستم تا محبتشون رو پاسخ بدم.

                                                                        عاشق .

بانوی سبز چشم ،

نسیم دل انگیز :

ببین که رنگ ِ خاطر کبود من ، چگونه به رنگ ِ سبز ِ چشمان تو تغییر کرد و ببین که چه عاشقانه رنگ زندگی ام را با رنگ ِ سبز ِ بهاری تو و خیال تو ، درآمیختم.

                        همیشه با تو به رنگ بهار ، سبزترینم

                        همیشه بی تو مهیا برای عشق ، نبودم

                      به شکل زلزله از من عبور کردی و دیدم

                       تو آمدی و به هم ریخت انزوای ِ کبودم

                       دوباره سبز شدی در مسیر خاطره هایم

                     دوباره از تو نوشتم ، دوباره از تو سرودم

                                                                    عاشق .                 

به همان چشمان سبز رنگ رویایی

                                   با قایق خیال به دریای چشم تو

                                  من آمدم شبی به تماشای چشم تو

                                 برخورد پلکهای تو طوفان نوح را

                                از سر گرفته بود به دریای چشم تو

                                  مثل تمام خاطره هایم قشنگ بود

                                آن باغ پُرشکوفه ی رویای چشم تو

                             آن شب چه خوب قصه ی زیبای عشق را

                                 خواندم ز هر تبسم زیبای چشم تو

                              انگار مثل واژه ی یک سیب ، تازه بود

                                مفهوم بیت بیت ِ غزلهای چشم تو

                             ای کاش میشد از همه دنیا کناره جُست

                                 تنها برای دیدن ِ دنیای چشم تو

                                                                     عاشق .

فلورانس نایتینگل ، معروف به بانوی چراغ به دست ، به عنوان اولین کسی که در جنگهای بین کشورهای مختلف ، پرستاری از مجروحان و معلولان را به عهده داشته است ، همواره حس احترام مرا برانگیخته است.

اگر چه قرابتی بین خانم فلورانس نایتینگل و زن تصویر شده در شعر زیر وجود ندارد ، ولی از آنجایی که او که رویای من است نیز تجربه ی خدمتی مشابه ، یعنی خدمت به مجروحان و بیماران را دارد و هم نیز از آنجا که او برای من همان کسی است که با چراغی و اشاره ای مرا از حصار شب و تاریکی به سوی خورشیدی که انعکاس درخشش طلایی اش در فروغ چشمان همیشه سبزش پیداست ، یعنی خورشید عشق و زندگی کشانید ، شعر زیر را به پاس تفسیر زیبایش از زندگی و مهر ورزی و به منظور تمجید از نگاه مهربانش ، پیشکش وجود سرسبزش میکنم.

  زنی چراغ به دست از سپیده دم آمد ،

  زنی که موی بلندش در آستان طلوع

  غبار روشنی سرخ شامگاهان داشت.

  بر آستانه نشست :

  ز پشت مردمکش آفتاب را دیدم

  که از درخت فراتر رفت

  به روی گونه َ گلرنگ صبح پنجه کشید ،

  نگاه روشن زن ،

               خراش پنجه َ خورشید را نشانم داد.

  عبور عقربه ای ، ساعت طلایی را

  در آسمان به دو نیم قسمت کرد.

  زن از مدار زراندود نیمروز گذشت

  به شامگاه رسید :

  ز پشت مردمکش آفتاب را دیدم

  که از درخت فرود آمد

  به روی گونه َ بیرنگ خاک پنجه کشید ،

  نگاه خیره َ زن ،

                خراش پنجه َ خورشید را نشانم داد.

  زمان ، زمان عزیمت بود :

  زنی چراغ به دست از حصار شب می رفت

  مرا ، اشاره کنان ، از قفای خود می برد

  زنی که موی بلندش در آستان غروب

  شکوه روشنی سرخ صبحگاهان داشت ،

                             زنی که آینه ای در نگاه پنهان داشت.....

                                                                        عاشق .

بعد از گذاشتن شعر سبز و کبود در وبلاگ و شنیدن ندای اعتراض ، از جانب عزیزترینی که سخنان مهربانش همیشه برای من حجت بوده است و نیز یکی از دوستان بسیار محترم و خوبم که علیرغم گذشت زمان نه چندان زیادی از ارتباط دوستانه مان از محبتش هیچگاه به من دریغ نکرده است ، نسبت به خشونت عریانی که در شعر نمایان بود ، بهتر آن دیدم که شعر مذکور را از وبلاگ حذف کنم ولی لازم میدانم توضیح بدهم که :

آنچه مرا به نوشتن شعر سبز و کبود وادار کرد ، نه خشونت ، که ، فضای فرا واقعی و وهم انگیزی بود که شعر به خوبی از عهده ی ایجاد القاء آن برآمده بود و نیز مقایسه ی تصویری بسیار زیبایی بود که بین دنیای کبود رنگ راوی و رنگ سبزی که نشانه ی زندگی و امید است ، رنگ چشمان زن ، صورت گرفته بود. گاه انسان درگیر تصوراتی میشود که خود در عالم واقع تجربه شان نکرده است ولی ترکیب بندی و هارمونی آن به نظرش ملموس می آید.

گمان کنم قبلا هم در نوشته ای از همین وبلاگ گفته ام که نفرت تنها کلمه ایست که در قاموس کلمات من جایگاه و معنایی ندارد و من همواره عشق و دوست داشتن را حتی برای آنانکه دوستم نداشته اند به تنفر ترجیح داده ام.

به هر حال این پوزشی است از آن دو عزیز و بهانه ای برای گفتن دوباره ی اینکه من همه چیز را در عشق و دوست داشتن دیده ام و هر چه دارم از دولت عشق است.......

                                                                                            عاشق . 

به عزیزی که خود میداند با او مرا چه احساسی ست.

من ، از تو با بهاران

من ، از تو با درختان

من ، از تو با نسیم سخن گفتم.

من ، از تو دور بودم

من ، بی تو کور بودم

من ، چون تو ، راز شیفتگی را

در تنگنای سینه نهفتم.

رازی که خواندنش نتوانستی

رازی که گفتنش نتوانستم

وز بیم آنکه " در کف نامحرم اوفتد "

بس شب که تا سپیده نخفتم.

امروز ، چون دو آینه َ روبروی هم

برق نگاه خود را در هم فکنده ایم

تا بوته َ گناه نروید ز باغ دل

                          بنیاد هر هوس را از سینه کنده ایم.

                                                                       عاشق .

    در جهنم واقعیتهای مطلق 

                                                                    عاشق .

تقدیم به مادرم به پاس همه ی آنچه که به من داد و خودش جز چین و چروکهای صورت و سفیدی گیسویش چیزی حاصل نداشت و تقدیم به مهر بی پایانش و تفسیر زیبا و شاعرانه اش از عشق و دوستی.

  بر خطوط چهره ات

  به یادگار ،

                                                                         عاشق.

 ما چاووشان ِ پگاهیم

                       در روزگار شب ،

در انتظار ِ نور ِ  چراغیم

                         در رقص سایه ها ،

                                                                 عاشق .

بعضی وقتا یک شعر رو میخونی یا به یک موسیقی گوش میدی و از چیزی که میشنوی یا میخونی ، دهانت از تعجب باز میمونه . باورت نمیشه که این شعر یا آهنگ اینقدر با احساس و روحیات تو همگون باشه. پیش خودت فکر میکنی ، حتماً خالق این اثر هم دقیقاً در شرایط خودت بوده چرا که ممکن نیست کسی شرایطی رو درک نکرده باشه و بتونه اینجوری دقیق توصیفش کنه.

در اینجور مواقع ، اگه صد بار هم شعر رو بخونی ویا موسیقی رو گوش بدی ، باز هم سیر نمیشی و حسی که اون اثر تونسته یادآورش باشه ، در وجودت دوباره شعله ور میشه. حالا اگه این حس بتونه خاطرات گذشته رو برات زنده کنه ، اونوقته که هم شاد میشی و هم رنج بی پایانی نصیبت میشه. 

از کارم که برمیگشتم ، در راه اومدن به خونه ، داشتم از پخش ماشین به یک آهنگ از کاست جدید رضا صادقی گوش میدادم. تا حالا چندین بار این کاست رو از اول تا آخر شنیده بودم ولی نمیدونم چرا به اون چیزی که داره میخونه ، خیلی خوب دقت نکرده بودم. البته این از بابت تاَثیر موسیقی هست که گاهی اوقات هارمونی دلنشینش و اجرای زیباش نمیذاره خیلی توجهت به متن شعر یا ترانه ی خونده شده در اون اثر جلب بشه و این البته به جای خودش قابل تحسینه. گرچه گاهی هم پیش میاد که داری یک چیزی رو میخونی و یا میشنوی ولی دلت و حواست داره در یک عالم دیگه سیر میکنه و در مورد خودم نمیدونم بگم کدوم یک از این دلایل باعث شده بود که تا امروز به این ترانه دقت نکنم.

 با شنیدن آنچه که آقای رضا صادقی داشت میخوند ، چنان حس غریبی به من دست داد که حیفم اومد شعر ترانه ی اون رو در وبلاگم ننویسم. غم غربتی که توی این ترانه موج میزنه و گلایه ای که از سفر و دوری میشه رو ، من از صمیم قلب درک میکنم و یقین دارم اون کسی که سراینده ی این ترانه بوده ، شرایطی مثل من رو تجربه کرده.

به هر حال ، خوندنش حداقل برای خودم ، هر بار که بیام و وبلاگم رو باز کنم ، خالی از لطف نیست و شاید دیگری هم باشه که این رو بخونه و حسی مشابه من در وجودش زنده بشه.

           نمی دونم که تو رو نفرین کنم یا این دلم

           نمی دونم که تو حل مشکلی ، یا مشکلم

            با تو عاشقانه بودم ، پس چرا

           حسرت یه روز عشق موند به دلم

            با تو شاهنامه بودم ، نه یک غزل

            با تو رودخونه بودم ، نه یک قنات

            یه روزی من و تو بودیم و حالا

            من و تنهایی و یک عمر خاطرات

            تو رفتی و سهم ما سفر شد

            دل عاشق ما در به در شد

            ندونستم چرا مرغ عشقم

            توی عاشقی بی بال وپر شد

           توی این غربت پر هول و هراس

           دارم عین ماهی ها جون میکنم

            خسته م از تظاهر ایستادگی

           جای دندون هزار گرگ رو تنم

            نه کسی میدونه که من چی میخوام

            نه خودم دونستم عیب کار کجاست

             تا به هر کی میگی عاشقی چیه

             میگه بگذر ، عاشقی تو قصه هاست

                                   تو رفتی و سهم ما سفر شد

                                   دل عاشق ما در به در شد

                                    ندونستم چرا مرغ عشقم

                                   توی عاشقی بی بال و پر شد

                                                                       عاشق.

امشب عجیب حالم گرفته و مغموم هستم. علتش رو هم خودم میدونم چه چیزیه.

همسر یکی از دوستان خوب و صمیمی من به دلیل ابتلا به یک بیماری نادر که از عوارض مسمومیت حاملگی ( اکلمپسی ) محسوب میشه ، و بنام h.e.l.p معروفه ، در یکی از بیمارستانهای اهواز بستری هست و حال عمومی خوبی نداره.

از اونجایی که من همیشه به آدمای عاشق به دیده ی احترام نگاه کردم و نیز از اونجایی که این دوست من نیز یکی از انسانهای عاشق و بی ریای روزگار هست ، خودم رو شدیداً در احساس نارارحتی و غصه ای که دوست من به دلیل بیماری همسرش گرفتارش شده ، شریک میدونم و افسوس فراوانی تمام وجودم رو فرا گرفته از این بابت که میدونم هیچ کاری از دست من برای خلاصی همسرش از این بیماری برنمیاد.

خیلی سخته که بدونی یه بیمار در چه شرایط بحرانی قرار داره و خانواده اش با چه امیدی منتظر هستن تا شما به عنوان یک پزشک کاری براشون انجام بدی ولی خودت بدونی که هیچ کاری از دست تو ساخته نیست.

به این علت که من از ابتدا درگیر بیماری همسر این دوست عزیز بودم و خودم مقدمات اعزام اون رو به یک مرکز مجهزتر فراهم کردم ، الان هم کاملاً در جریان پیشرفت سیر بیماریشون هستم و متاَسفانه با توجه به اینکه مورد ایشون یک بیماری با پیش آگهی بسیار بد هست ، رنجم از بابت اینکه چرا من نمیتونم هیچ کاری بکنم چند برابره و مثل یک آدم منفعل بیصبرانه منتظر تغییراوضاع و شرایط هستم.

اصلاً نمیدونم باید الآن میومدم و توی وبلاگم چیزی مینوشتم یا نه؟ کاملاً سردرگم شدم.

علت اصلی اومدنم این بود که اگه احیاناً کسی اومد و این نوشته رو خوند از همکاری اون کس هم برای دست به دعا برداشتن برای این خانم جوان و پرشور ، که نمونه ای از نشاط زندگی و همسری لایق و قابل تحسینه ، استفاده و با کمک دعای اون ، سلامتیش رو از درگاه خداوند طالب بشم.

به هر حال التماس دعا دارم از همه ی کسانی که میان واین مطلب رو میخونن و یقین دارم قطعاً در بین اونا آدمهایی هستن که خداوند تا حالا روشون رو زمین ننداخته و همیشه دعاهاشون اثربخش بوده.

خدایا ، هر چه صلاح و مصلحت خودت هست برای ما در نظر بگیر و اگر قابل میدانی شور و نشاط زندگی رو دوباره به کانون گرم این خانواده ی خوب برگردان.

آمین.

                                                                         عاشق .

   گفتم آهندلی کنم چندی

   ندهم دل به هیچ دلبندی

   سعدیا دور نیکنامی رفت

   نوبت عاشقی ست یک چندی...

                                                                     عاشق .