قرنطینه

                                                   گفتم که ماه من شو، گفتا اگر برآید

                                                                                " حافظ"

  مهتاب ِ دلپسند !

  دیریست کاین دریچه تورا انتظار بر

  آغوشها گشوده و خاموش مانده است

  از کوهها برآی

  بر دشتها بتاب

  فانوس ِ آسمان

  امشب مرو به خواب

  امشب اگر برآیی 

  هر اشک ِ شبنمی ،

                   لبخند می شود

  وین دوزخ ِ زمین

               سیمینه چون بهشت ِ خداوند می شود.

  از دستها برآی

  در چشمها بخند ،

  مهتاب ِ دلپسند.....

گاهی وقتا بعضی شعرها و یا مطالب ، میشه حدیث نفس آدم. هرگاه آدم بتونه با خوندن  یا گفتن یه شعر اون چیزی رو که در وجودش شکل گرفته و هیچ راهی برای ابرازش پیدا نمیکنه ، به راحتی عنوان کنه ، معنیش همینه که من میگم : حدیث ِ نفس ِ آدم.

نمیدونم با چیزای دیگه هم میشه به همین راحتی احساس رو بیان کرد یا نه؟ اگر چه مطمئنم هنر به معنای کلمه اش این توانایی رو داره و موسیقی و نمایش و .... هم راه هایی هستند برای ابراز تمنیّات درونی خالقشون ، ولی من به شخصه نهایت حد و مرز این توانایی رو در شعر می بینم.

به نظر من شعر ترکیبی ست از همه ی هنرها ، هم میتونه تصویر خوبی برای آدم بسازه و هم میتونه با یه وزن و موسیقی دلنشین تمایلات روحی ِ سازنده اش رو منتقل و احساسات ِ خواننده یا شنونده اش رو تحریک کنه.

شعر زیر یه چنین احساسی در من ایجاد کرده و.......

  گفتم که بعد ازین

  در جان نهان کنم همه شور و شتاب ها .

  آرام همچو بحر ،

  توفان درون ِ سینه ی جوشان فرو کنم

                           پنهان کنم ز غیر ، همه التهاب ها .

  بگذارم این غمان ،

  تا آب ها بیفتد از آسیاب ها.

  اما

  با موج ِ درد ِ دوست ،

                دریا دلی کجا و دل ِ تنگ ِ من کجا ؟

  چون اشک ِ پرده در ،

  می شویم از دو دیده ی بی خواب ، خواب ها

 باز این منم به جای و همان پیچ و تاب ها ......

                                                              عاشق . 

در یکی از نوشته هام توی همین وبلاگ ، این سوال عنوان شده بود که عشق و ازدواج یا ازدواج و عشق ؟ کدومش واقعی تر و مطمئن تره ؟

کسی به من جوابی نداد ولی من خودم همونجا جواب خودم رو نوشته بودم. از اونجایی که به اون چیزی که گفتم ایمان دارم ، به این خاطر که باورم همیشه همراهم باشه و قلب و روح ِ من از این عتقاد خالی نشه ، باز هم میگم و باز هم می نویسم :

واقعیت اینه که من خودم بعد از ازدواجم با اون گل رویایی ، به یک عشق ِ صمیمی ، عمیق و صادقانه نسبت به محبوبم رسیدم. عشقی که در همه ی مظاهر ِهستی ِ من بارز و مشهوده و در لحظه لحظه ی زندگی من جاری. عشقی که من اون رو بعد از ازدواج با دلبندم و با همراهی و همدلی خودش پیدا کردم.
اگر چه من خودم رو در وجود ِ کسی که همه ی هستی من از اونه ، غرق کردم ، ولی صادقانه اعتراف میکنم ؛ بی پیرایگی رفتار ، صفای باطن و بذل محبت ِ بیدریغش به من و نیز صفات پسندیده و فضایل اخلاقیش ، دستمایه ی رسیدن ِ من به این عشق بوده.

من یه عاشقم و حضور این عشق رو در همه جا و در هر زمان احساس میکنم و لحظه به لحظه بیشتر در اون غرق میشم

من یه عاشقم و عشقم رو به عنوان ِ باارزشترین چیز در دنیا ، به عنوان ِ یه چیز مقدس ، یه تابو و علت همه ی تلاشها ، خواسته ها و اندیشه های خودم میدونم.

من یه عاشقم و هر کاری که میکنم و هر گامی که برمیدارم ، در راه عشقم و برای کمال اون هست و همه چیز من به نام و یاد اون آراسته است.

من یه عاشقم و عشق من ، رؤیای من است...... 

                                                      با عشق ، به رویای هستی ام

                                                          ساعت ۴۲ / ۷ بامداد

                                                                          عاشق.  

 دیشب یه حال عجیبی داشتم. نمیدونم چرا؟ شاید دلتنگ بودم و خسته . بر خلاف همه ی شبهای قبل خیلی زود خوابم برد ولی خیلی زود هم از خواب پریدم در حالی که یه لرزش ِ مواج تمام بدنم رو فرا گرفته بود و من احساسی داشتم مثل ترس.

یادم نمیاد تا حالی خوابی دیده باشم و یا رویایی به سراغم اومده باشه که اون نسیم دل انگیز در اون نقشی نداشته باشه ، ولی دیشب بعد از اینکه از خواب پریدم هر چه فکر کردم ، یادم نیومد که توی خواب چه دیده بودم . شاید علت اون احساس ترس مانند و اون لرزیدن هم همین بوده .

به هر حال از ساعت ۴ که از خواب پریدم ، تا چند ساعتی بعد از اون ، حسابی واله و شیدا و محتاج حضورش یا شنیدن صداش بودم ، چون حسم به من میگفت که اون میتونه آرومم کنه. اگر چه همیشه همینجوری بوده و در نهایت وقتی برام دست نیافتنی شده ، یادش به من قرار و آرامش بخشیده .

    دیشب دوباره آمده بودی به خواب ِ من

   دیدار ِ خوب ِ تو ،

                     تا کوچه های ِ کودکی ام برد پا به پا .

  شاد و شکفته ، ما

 فارغ  ز هست و نیست

 در کوچه باغ ها ،

               سر خوش ز بوی ِ عطر و نسیمی که می وزید .

  یک لحظه دست ِ تو

  از دست ِ من رها شد و ......

                              خواب از سرم پرید .

                                               تقدیم به حضور همیشگی و رویایی اش

                                                   چه در خواب و چه در بیداری 

                                                       ساعت ۵۰ / ۶  بامداد     

  نگاهت آسمانم بود و گم شد

  دو چشمت سایبانم بود و گم شد

  به زیر آسمان در سایه ی تو

  جهان در دیدگانم بود و گم شد

   *   *   *   *   *   *   *   *

                                     چشمم به کران ِ شب نگه می ساید

                                     وین راه ِ به غم در شده را می پاید

                                     گویند که رفته بر نمی گردد باز

                                      اما دل ِ من می تپد : او می آید

     *   *   *   *   *   *   *

   تو بی من تنگ دل من بی تو دلتنگ

   جدایی بین ما فرسنگ ، فرسنگ

   فلک دوری به یاران می پسندد

   به خورشیدش بماند داغ این ننگ

   *   *   *   *   *   *   *

                                       با شبنم مهر برگ و بارم تر کن

                                      بنشین به کنار ِ من ، مرا باور کن

                                      در من بنگر ، بهار در من رویاست

                                      می بوی مرا ، پس آنگهم پرپر کن

   *   *   *   *   *   *   *

   نسیم ِ خسته خاطر ، شکوه آمیز

   گلی را می شکوفاند  دلاویز :

   گل ِ سردی ، گل ِ دوری ، گل غم

   گل ِ صد برگ و ناپیدای پاییز

   *   *   *   *   *   *   *

                                          دیدم که چکید خوشه ی پروینم

                                          پر ریخت نهالکم ، گل ِ سیمینم

                                          بیدار شدم ، شمع تکاپو می کرد

                                          شب بود و تو رفته بودی از بالینم

                                                 به رویای ِ بهاران ِ من

                                                      به گل ِ نرگسم

                                           ساعت ۴۵/۵ بامداد  ۲۹/۸/۸۴

                                                                    عاشق.

این ساکت ِ کبود

جنون ِ من است و من ،

تنها برای مردمک چشمهای تو

سنگین ِ نرم ِ خفته ی عمق خلیج را ،

                                        بت وار می پرستم.

ای شرم ،

ای کبود ،

تنها برای مردمک چشمهای اوست

                                      گر می پرستمت .

                                        به شرم ِ نهفته در چشمان رویایی اش

                                                                         عاشق. 

گمان نمیکنم برای توصیف رابطه ی بین انسانها در این روزگار عاری از مهر، نیازی به شرح و تفسیر باشد که ما خود روزانه در گرداب این روابط اسیریم و گاهی کسی را می بینیم که برای نجات از این وحشتکده که جامعه ی متمدن انسانی اش نام نهاده ایم دست و پایی میزند......

این تصویری است از شهر و تمدن ِ روزگار نوین :

شهر

غریقی ست در اقیانوس ِ حرص ِ خویش

و عشق

زورق ِ دوردستی در مه .

آفتاب

سایه نشین ِ ابرهاست

و ماه

ساحت ِ خود را

                - حتی -

                         روشن نمی کند.

                                                           عاشق.

شعر زیبای زیر ، ترنمی است از احساس ِ پاک ِ عزیزی که نه چون خواهر و یا فرزند ، که با عشقی مرکب از هر دو شکلش ، مهرورزانه دوستش دارم و چون به استعداد ِ بیکرانش برای به نمایش نهادن ِ احساسات پاکش باور دارم ، برای او آرزویی جز موفقیت روزافزون و توان مضاعف در انجام این مهم را از درگاه پروردگار نمیکنم. 

در آسمان ،

جشن نور است و رعد ،

                        در اسارت ِ ماه

و تو

روشن تر از هر خاطره ای

در کویر شب ،

آنگاه که بر بلندای آسمان

                     بر حماقت ابرها می خندی.

                                                              " به ماه آسمانم"

                                                                     عاشق.

                                        یاهو

 بود. از بذل عشق و محبت او چنان سرمست و ذوق زده

 شدم که ، خودم را لایق آنچنان مهرورزی ندانسته و

 صادقانه به او گفتم : ترسم از این است که سزاوار این

 همه خوبی نباشم و با کمترین خطایی از جانب من

 چنان رنجیده خاطرگردی که تصور کنی اشتباه بوده که

 مرا در احساسات قلبی خودت شریک کرده ای.

 جایگاه او همواره نزد من عالی و محفوظ است و تلاشم

 بر این که هیچگاه از من نرنجد و هیچ زمانی قلب من از

مهر او خالی نخواهد شد.

 میگردد.

مهرت ز من بریدی و آخر ، مرا رها کردی.....

عاشق.

گاهی اوقات این احساس رو دارم که ، شاید از یاد رفته ام ، ولی او که من دوستش دارم و عشقم رو نثارش کرده ام ، آنقدر بزرگ هست که من رو از یاد نبره و فراموشم نکنه. یقین دارم اگر هم گاهی دیر زمانی میگذره و از من سراغی نمیگیره ، ولی به دنبال رسیدن به سعادتی دائمی و نیز کوشش برای آینده ای پر بار برای من و خودش و آنچه که نتیجه ی همدلی و همراهی ما بوده ، از هیچ تلاشی فروگذارنیست و اطمینان دارم که عشق من رو پذیرفته و در دلش جا داده .

 من قبول دارم که این احساس ، نتیجه ی بودن در غربت ِ دور از آن عزیز و تنهایی گزنده ای است که این شرایط به من تحمیل میکنه و به همین دلیل باز هم مثل همیشه صادقانه و صمیمانه عشقم رو نثارش میکنم و اعتراف میکنم که علی رغم این احساسات گاهگاهی ، هر لحظه به میزان ِ عظمت ِ عشق من به او افزوده میشه و هر روز بیشتر از دیروز دوستش دارم. 

شعر زیر ، اگر چه در یکی از همان اوقات ِ تنهایی ، با احساس ِ فراموش شده بودن و از یاد رفتن ، سروده شده ، ولی همین هم ، تقدیمی ست به او که آرزوی سعادت وسربلندیش ، تمنای قلبی من است .

 چو درمانده بودم

 به تنهایی و غم

 تو شوخ و دل آرا

 کنارم نشستی

                            به گل خنده هایت

                            قرارم ربودی

                             سپردی دلم را

                             به آ غوش مستی

 تو رندانه بردی

 قرار دل من

 فکندی مرا در

 تمنای هستی

                             به گوشم بخواندی

                              سرود و ترانه

                              تو بند محبت

                              به پایم ببستی

 مرا همچو صیدی

 به دامت کشاندی

 خود اما چو آهو

 ز دامم برستی

                               به لطفی ، نگاهی

                                نشاندی به اوجم

                               به قهرم کشیدی

                                به ژرفای پستی

 چه آسان و راحت

 دل از من بریدی

 رهایم بکردی

 غرورم  شکستی

                                  به عمرم ندیدم

                                  من از لاله رویی

                                  چنین بیوفایی

                                  چنان ضرب شستی

 به گرداب مهرت

 فرو رفته ام من

 چه رسوا ، چه باطل

 زنم پا و دستی

                                                            20/8/84

                                                                عاشق.

دیشب تا نزدیک صبح صدا ودرخشش نور ِ رعد و برق می اومد و من که همیشه عاشق بارون و روزهای بارونی بودم و هستم ، رفتم توی ایوون و تا دم دمای ِ صبح خودم رو در احساس ِ لذتی که اون لحظه داشتم غرق کردم.

اگرچه رعد و برق آسمون ِ حیاط ِ من ، بارونی نداشت ، ولی من ، فرورفته در رویای ِ دلنشین ِ نسیمی که همیشه در روزهای ِ بارانی ِ زندگی ام وزیده و با لطافت ِ وجودش ، نشاط بخش ِ لحظات ِ ابری و خاکستری ِ عُمرم بوده و سرشار از سکوت ِ بی پایان شب که گهگاه با غرش ِ تندر شکسته میشد ، طراوت و تازگی ِ بارون ِ فرح بخش ِ پائیز رو ، روی پوست تنم لمس کردم و لذت ِ تماس با اون نسیم ِ دل انگیز رو در قلبم حس کردم.

شعر زیر ، حاصل ِ تراوشات ِ ذهن من در آن لحظات است :

 گره از گیسوان ِ بسته وا کن

  پریشان کن دل ِ یاران ،

 برقصان دود ِ اندامت

                        در باد ِ بهاران.

 فروزان کن

             لهیب ِ شعله ی پر شور چشمانت

 بسوزان ، آب کن ،

                      یخ های دستانت

  شکوفا شو ،

 بشوی از تن غبار و گرد ِ اندوه

 از ابر ِ تیره ی دلگیر می آید ،

                                  صدای ِ سبز ِ باران.

                                                    به نسیم ِ همیشه همراهم

                                                  به رویای ِ بیداری و خوابم

                                                ۱۸/۸/۸۴ ساعت ۴۵/۴ بامداد

                                                                        عاشق.

من در صدف تنها ،

با دانه ای باران

پیوسته می آمیختم پندار ِ مروارید بودن را

غافل

     که خاموشانه می خشکد ،

 در پشت ِ دیوار ِ دلم ،

                         دریا.

بازو به دور گردنم از مهر ،

                            حلقه کن

بر آسمان بپاش شراب ِ نگاه را

بگذار از دریچه ی چشم تو بنگرم

                            لبخند ِ ماه را.

                                                 به یار همراهم ، نسیم رویاهایم
                                                        
                                                                        عاشق.

قبلأ گفته بودم که من یک پزشکم و در یکی از شهرهای ِ جنوبی ایران و دور از همسر و فرزندم که در تهران زندگی میکنند ، مشغول به کار هستم.
برای گریز از تنهایی تلخ و گزنده ای که هر روز و در ساعات غیر کاری در منزل با اون کلنجار میرم ، روزهای تعطیل و جمعه ها رو ، به نزد پدر و مادرم که در یکی از شهرهای نزدیک زندگی میکنند ، میرم و فردا صبح دوباره به شهر ِ محل کارم برمیگردم. واقعیت اینه که گاهی احساس میکنم شاید علت این رفت و برگشتهای مکرر نه فقط گریز از تنهایی ، که نیاز به حضور در کانون و محیطی باشه که بشه یک عشق واقعی و محبت ِ بی شائبه رو در اون با تمام وجود لمس کرد. بدیهی ست هیچ جایی رو در دنیا نمیشه پیدا کرد که از این بابت با خونه ای که حضور مادر در اون ایجاد ِ نور عشق و محبت کرده ، قابل مقایسه باشه. خواه ناخواه ، این رفت و برگشت ِ چند صد کیلومتری ، گاه باعث بروز تأخیر در رسیدن به محل کار و مطبم میشه و من معمولأ روز های بعد از تعطیلی رو دیرتر در محل کارم حاضر میشم.
چندی پیش منشی مطبم از این تأخیر گلایه داشت و میگفت که بیماران مطب بدلیل این تأخیر ِ تقریبأ همیشگی ، حوصله شون سر میره ، ولی چون بیماران ِ ثابت و همیشگی مطب هستند ، به جای دیگری مراجعه نمی کنند ودر نتیجه بی حوصلگی شون رو با نق زدن به او ، تلافی میکنند.
اگر چه پاسخ من به منشی توضیحی بود در رابطه با دوری راه و خطرات ِ موجود در هنگام رانندگی در جاده و شرط احتیاط و ....... ، ولی پاسخی که دلم به این اعتراض داد رو بعدأ و به شکلی دیگه ، در شعر گونه ی زیر بیان کردم :

 راه من دور است

 شعله ی عشقی قدیمی ،

                          در دلم سوزان و پر نور است.

 می گریزم

            من از این تنهایی ِ تلخ

 می گریزم

            از سکوت ِ سرد ِ خانه

 راه ها و جاده ها ،

 برکه ها و نهرها ،

 قله های ِ کوه ها ،

 بیکران ِ دشت ها ،

 یادگاری از شکوه ِ خفته ی

                               آن عشق ِ پُر شور است.

 می گریزم من از این بیهودگی ،

 می گریزم از نگاه ِ دیگران ،

 هر نگاه ِ آشنا در خاطرم

                            یادآور ِ

                                  آن چشم ِ مغرور است.

 آه ای آیینه ، ای درد آشنا ،

 ای نشسته روبرو با من

                           ای همراز ،

 قصه ی درد ِ مرا بشنو

                          صبوری کن ،

 راه ِ من دور است

 شعله ی عشقی قدیمی .......

                                                      
                                               تقدیم به رویای ِ با من و دور از من

                                                              ۸/۸/۸۴
                                                    ساعت ۴۵/۲ بعد از ظهر 

                                                                         عاشق.                              

گاهی اوقات میشنوم بعضی جوان ها یه جوری راجع به عشق و یا ازدواج حرف می زنن که انگاری ، خودشون چندین تجربه ناموفق در این زمینه داشتن وتا حالا هم حتی یه مورد موفق در دیگران ندیدن و سراغ ندارن ، در حالیکه هنوز سالیان زیادی از زندگیشون رو برای دیدن ، شناختن و تجربه کردن در پیش رو دارن.

شکی نیست که اگه کسی در راه رسیدن به هدفش سر خورده بشه ، رفتارپارانوئید و تفکرات مبتنی بر شک و بد بینی جای ِ شور و پویایی رو در وجودش میگیره ، ولی سوَال اینجاست که چرا به این نکته فکر نمیکنه که شاید راه رسیدن به هدفش غلط بوده و در مسیر اشتباه قدم برداشته؟

من اعتقادم اینه، عشق هدفیه که رسیدن به اون ارزش ِ شکست خوردن و تجربه َ مجدد رو داره. در واقع من بر این باورم که ، عشق ، هدف نهایی ِ زندگی انسانهاست و تمام فلسفه َ وجودی ِ زندگیشون در اون خلاصه میشه. یه بار قبلا گفته بودم که عشق جلوه های گوناگونی داره که تحت هر شرایطی و در هر زمان و مکانی میشه یکی از جلوه های اون رو دید و در اون ذوب شد.

یکی از جلوه های ِ عشق و شاید به تعریفی ، متعالی ترین و زیبا ترین جلوه ی اون در دنیا ، عشق به یه همراه ، هم نفس ، همدل و همسرهست. کسی که بتونی خودت رو در عشق اون غرق و وجودت رو با وجودش یکی کنی. کسی که روحی باشه در قالب تو و کالبدی باشه برای مأوای روح تو. کسی که معنی بخش ِ همهَ هستی ِ تو باشه و بودنش برات مثل نفس کشیدن زندگی بخش.

ازدواج ، راه ِ رسیدن به این هدف عالیه. ازدواج یعنی اون چیزی که دقیقأ بر خلاف ِ معنای ِ لغوی اون یعنی جفت شدن و دو تا شدنه ، بلکه به معنی ِ یکی شدن و در یکی دیگه ذوب شدن.
شاید در فرهنگ های ِ دیگه به خاطر عرف رایج جامعه و قوانین حاکم ، دلبستگی داشتن وعاشق بودن ِ به یه نفر دیگه ، نیازی به قرار گرفتن در چارچوب ِ یه قرارداد قانونی به نام ازدواج نداشته باشه ، ولی در عرف و فرهنگ ما ، در نهایت ، برای محکم کردن ِ پیوند ِ عاطفی ایجاد شده بین دو نفر ، از این ابزار ِ قانونی استفاده میشه. منظور اینه که در یک فرهنگ متفاوت با فرهنگ ِ اخلاق مدار ِ ما ، دو نفر که به یه احساس عاشقانه مشترک نسبت به هم دست پیدا کردند ، ممکنه تا آخر عمرشون با همدیگه همراه و همسر باشند بدون اینکه هیچ سند ِ مکتوب وقراردادی غیر از اون عشقی که در دلهای ِ خودشون حک شده ، برای اونا ایجاد ِ تعهد کرده باشه.
ولی در فرهنگ ما ، عرف ، سنت و قوانین ِ جامعه چنین چیزی را پذیرا نیستند. در واقع یه دیدگاه ِ تاجرمآبانه و کاسب کارانه ، با توجیه ِ تضمین ِ سعادت و پایبندی طرفین ، این عشق و اخساس ِ وابستگی و تداوم ِ اون رو منوط به حصار شدن در چارچوب ِ یه قرارداد اجتماعی بنام ازدواج میکنه. در حالیکه فراموش نباید کرد که ؛ محکم ترین سند ِ ضمانت ِ این رابطه و تداوم ِ اون ،همون عشق و پیوند ِ قلبی و عاطفی ، همون عشق و پیوند ِ دل و جان و همون عشق و یکی شدن ِ دو روح ِ جدا از هم ، هست.
تصور نشه که من با گفتن این حرفا ، دارم ازدواج به شکل قانونی و سنتی رو تخطئه میکنم ، بلکه برعکس ، میخوام نتیجه گیری کنم که ؛ در چنین شرایطی ( در فرهنگ ما ) دو حالت بیشتر وجود نداره که در هر دو حالت نه تنها ازدواج قانونی چیزی از ارزش عشق کم نمیکنه ، بلکه بودنش یه امتیازه که در کنار ِ عشق موجود ، نصیب ِ دلهای عاشق میشه.
حالت اول اینکه ؛ اگر دونفر قبل از ثبت ازدواج بین ِ خودشون به یه احساس عاشقانه ی مشترک نسبت به هم دست پیدا کرده باشن ، پس دیگه چه ایرادی داره اگر بیان و به منظور  اثبات ِ  وجود ِ این احساس ِ مشترک برای دیگران ، و همچنین پویا کردن ِ این عشق در مسیر زندگی در یک جامعه انسانی ، اون رو در چارچوب ِ قوانین عرفی و حقوقی ِ اون جامعه به ثبت برسونن.
در واقع ؛ اگر عشق موجود واقعی باشه ، اگر چه بودن یا نبودن ِ قرارداد ِ ازدواج نباید خدشه ای به اون وارد کنه ، ولی حداقل مزیت ِ وجود ِ این قرارداد اینه که ؛ ازدواج میتونه عاملی باشه برای بهره گیری از حقوق قاونی ِ هر یک از طرفین ِ این رابطه ی عاشقانه در تقابل با جامعه. دقت بشه که در تقابل با جامعه منظوره نه با همدیگه ، چرا که پیش فرض ِ این حالت ِ اول اینه که ، دو طرف ِ یه رابطه ی عاشقانه یا عاشق و معشوق ، نسبت به همدیگر چنان شناخت و حسی پیدا کردن و به شکلی در یکدیگر ذوب شدن که ، حقوق ِ قانونی هز یک از اونا ، حقوق ِ طرف ِ مقابل هم هست و طرفین ِ این عشق هر حقی که برای دیگری قائل بشن ، در واقع انگار برای جزئی از وجود خودشون قائل شدن.
شاید بعضی ها بگن وقتی قراره یه عشق این اندازه عمیق و والا باشه ، باید چشم و دل هر یک از طرفین ِ این چنین عشقی ، هیچ چیز دیگه ای غیر از معشوق و محبوبش نبینه و حس نکنه و هر چیزی اعم از مردم ، بستگان ، کار ، رفاه ،.... و در واقع جامعه و عرف و سنت و قانون ، همگی باید در معشوق خلاصه بشن و معشوق همه چیز و همه کس باشه. من هم این رو قبول دارم ولی صادقانه اعتراف میکنم که داشتن چنین عشقی از عهده ی توانایی ِ ما انسانهای معمولی خارجه و این همون کمال عشق یا همون عشق به معبوده که داشتنش فقط از عهده ی توانایی های اولیاء خاص برمیاد.

حالت دوم اینه که ، کسی قبل از ازدواج به چنین حسی دست پیدا نکرده باشه و بعد از ازدواج به اون حس عاشقانه برسه. خوشبختانه ، امروزه با گسترش ِ روابط اجتماعی و پیشرفت ِ علم ِ ارتباطات ، درک تفکرات ِ دیگران و شناخت ِ روحیات و دیدگاه هایِ آنان ، کار چندان مشکلی نیست. به همین دلیل ، قبل از انجام و ثبت قرارداد ِ ازدواج ، هر کسی میتونه در حد توان و تا نهایت ممکن دنبال کسی بگرده که همه جوره به خودش نزدیک احساسش کنه.
معاشرت و حضور فعال دختران و پسران در تشکیلات و نمادهای زندگی اجتماعی مثل مدرسه ، دانشگاه ، محل کار و.... ، موجب شده هر کسی بتونه با دید بازتری دست به انتخاب بزنه و یار همراه و همدل ِ خودش رو انتخاب بکنه. به عبارت دیگه ، پیوندهای دوستی ایجاد شده و یا نوع اخلاق پسندانه تر ِش ، نامزدی ، راهکار و ابزاری شده برای انتخاب بهترین همراه و همسر در این شرایط.
حالا اگه در این فاصله و تحت این شرایط ، طرفین به احساس متعالی ِ عشق دست پیدا کردن ، این همون حالت اول هست و بدنبال اون بقیه ی قضایا که قبلأ گفته شد....
ولی این به این معنی نیست که اگه کسی قبل از ایجاد یک پیوند مشترک و ثبت قانونی اون ، به یک احساس عاشقانه ی عمیق و واقعی نسبت به یارش نرسید ، بعد از ازدواج هم امکان پذیر نیست
من بر این باورم که بعضی از مظاهر اخلاقی ( که اتفاقاً جزئی از خصوصیات ِ جامعه ی اخلاق گرای ِ ماست و در فرهنگهای بیگانه ،به شکل همه گیر مشابه آنچه در جامعه ی ما وجود داره ، کمتر دیده میشه ) مثل ایثار ، گذشت ، فروتنی ، بردباری و .... میتونه بعد از ثبت ِ قرارداد ازدواج ، امکان ِ ایجاد ِ چنین حسی و نیز رسیدن به عشقی کمال یافته و متعالی رو صد چندان بکنه. باید توجه کرد که در این شرایط پیش فرض این هست که طرفین ِ این قرارداد ، از بین تمامی نزدیکان ِ همراه ، بهترین همدل و یار  ( ویا بنا به عرف موجود در جامعه ی ما ، نامزد ) رو انتخاب کردن و به تعبیری ، درصد ِ قابل توجهی از مسیر رسیدن به اون احساس ِ ذکر شده رو جلو رفته اند. اگر آدم بتونه از میزان ِ خودپسندی و توقعات ِ خودش کم بکنه و یاد بگیره که میتونه خودش رو وقف دوستی و مهر و محبت ِ ایجاد شده بکنه ، قدمهای اولیه ی رسیدن به یک عشق ِ عمیق ِ قلبی و یکی شدن و ذوب شدن در معشوق رو برداشته و جالب اینجاست که این رفتار حتی اگه بصورت یکطرفه هم شروع بشه ، در طرف مقابل هم بتدریج همون حس و سال رو بوجود میاره و باعث میشه که او هم در همین مسیر و رو به سمت ِ همین هدف قدم برداره و مطمئناً این طی ِ مسیر از سوی ِ طرفین ِ این ارتباط اگر چه در ابتدا به موازات ِ هم شروع میشه ، ولی در نهایت در یه نقطه با هم تلاقی میکنه که همون جایگاه ِ واقعی ِ عشق و همون نقطه ی ذوب شدن و یکی شدن در یار همدل ، همسر و محبوب هست.

واقعیت اینه که من خودم از همین مسیر به یک عشق ِ صمیمی ، عمیق و صادقانه نسبت به محبوبم رسیدم. عشقی که در همه ی مظاهر ِهستی ِ من بارز و مشهوده و در لحظه لحظه ی زندگی من جاری. عشقی که من اون رو بعد از ازدواج با دلبندم و با همراهی و همدلی خودش پیدا کردم.
اگر چه من خودم رو در وجود ِ کسی که همه ی هستی من از اونه ، غرق کردم ، ولی صادقانه اعتراف میکنم ؛ بی پیرایگی رفتار ، صفای باطن و بذل محبت ِ بیدریغش به من و نیز صفات پسندیده و فضایل اخلاقیش ، دستمایه ی رسیدن ِ من به این عشق بوده.

من یه عاشقم و حضور این عشق رو در همه جا و در هر زمان احساس میکنم و لحظه به لحظه بیشتر در اون غرق میشم

من یه عاشقم و عشقم رو به عنوان ِ باارزشترین چیز در دنیا ، به عنوان ِ یه چیز مقدس ، یه تابو و علت همه ی تلاشها ، خواسته ها و اندیشه های خودم میدونم.

من یه عاشقم و هر کاری که میکنم و هر گامی که برمیدارم ، در راه عشقم و برای کمال اون هست و همه چیز من به نام و یاد اون آراسته است.

من یه عاشقم و عشق من ، رؤیای من است......   

                                                                  عاشق.                                             

یادگار یکی از شبهای تنهایی من ، که در آن مرور خاطراتم و عرصهء پرواز ِ تفکراتم ، مرا تا خلوت ِ عاشقانهء یاد ِ آن محبوب ِ دلآرام کشانده بود ، سرودهء زیر است :

باز دیشب در دلم غوغا گرفت

دست اشکم دامن مولا(ع)گرفت

                                  چون نسیم نرم و سبکبال آمدی

                                 خاطرم تا ره سوی ِ رویا گرفت

آتش عشقت به سینه شعله ور

دل فروزان بود وهردودیده تر

                                 دل بر آتش چون سیاوش میزدم

                                  کاش  بودی  اندکی  نزدیک تر

آتشی افکنده در جانم ، سفر

سوخته بنیان ِ ایمانم ، سفر

                               دشمنی سختست وهجران یاورش

                                  آه ، بر او من نمی یابم ظفر

ای تو رویای ِ شب مهتاب من

یادگارت دیده ی ِ پُر آب ِ من

                               چون نسیم ازدشت قلبم پرمکش

                               تا سپیده دم بمان درخواب ِ من......

                                             ( سرشار از دلتنگی ِ نبودنش )
                                                           ۸/۴/۸۳

                                                                       عاشق.

سیاوش ِ من ۵/۸ ساله ست. چند سال پیش ، در یک روز بارانی ، هنگامی که داشت از پشت پنجره بارش اولین باران ِ پاییزی را تماشا میکرد ، تحت تأثیر طراوت هوای ِ بارانی ِ پاییز ، چشمه ی احساسات پاک و شاعرانه اش جوشان شد و جمله ای موزون در حد و اندازه ی ِ ظرافت طبع کودکانه اش بر زبانش جاری.

سرمست از شناختن ِاحساسی غریب در خودش ، که توانسته بود کلمات را در قالبی جدید بیان کند که به زعم ِ خودش وزن داشت و توانایی ِ انتقال ِ شور و هیجان ِ درونی اش به شنونده ، بی درنگ به من ( که طبق معمول و به ضرورت شغلی ، در غربت ِ دور از خانه بودم ) ، تلفن زد تا پدر را هم در لذت درک ِ این احساس ِ فرخنده شریک کند.

شعرگونه ی سیاوش ِ من ، این بود :

   قطره ، قطره

                 آرام ، آرام

                             می بارد باران

   از سقف ِ آسمان ،

                         به روی ِ خیابان......

قطعه ی زیر ، برای روح ِ لطیف ِ شاعرانه ی او و احساس ِ غرور ِ بیکرانه ی خودم ، در همان روز سروده شد :

   کاش باران بودم ،

   به تو می باریدم .

   کاش در ظهر ِ فروزان ِ بهار

                                    تکه ابری بودم ،

   در گریز از تَف ِ سوزان ِ هوا ،

   به تو ای مایه ی جان ،

                             سایه می پاشیدم .

   کاش چون رویاها ،

   گل ِ امید ِ دلم

                  می شد از عشق تو سیراب شود .

   کاشکی همچو نسیم ،

   می وزیدی به برم ،

   یخ ِ دوری و فراق ،

                   می شد از گرمی ِ تو آب شود .

   کاش چون سایه ی تو ،

   در کنارت بودم

   سرخوش و دلکش و شوریده و مست ،

                                             به تو می بالیدم .

                                             کاش باران بودم

                                             به تو می باریدم .....

                                                                          عاشق.  

ای شما که تا کنون از شربت وصل چنین فرشته خویی ننوشیده اید ،

ای شما که تا کنون از سبزه زار محبت بیکرانش گلی نچییده اید ،

ای شما که تا کنون وصف آن مایهَ رشک آهوان را نشنیده اید ،

ای شما که تاکنون چشمهای زلال مهربانش را ندیده اید ،

بخوانید و بدانید که من چه دیده ام :

     دو روزنه به رویا ،

     دو دریچه به دریا ،

     دو ستاره ی ساکن

     در ویرانه های ِ بی چراغ ِ شب ماست ،

                                                  چشمت.

     دو غزل

     آخر ِدیوان ِقصیده های ِمفصّل ،

     دو مضراب

     از پس ِ بحث های ِ پرپیچ و تاب،

     دو پرنده ی خوشخوان

     در دشت ِ بی گیاه ،

     دو واژه ی سبز ِ افتاده

     از کتاب ِ کسی در راه ،

     دو بال ِ شادی بخش

     برشانه ی پرنده ی آن سوی ِ میله هاست ،

                                                    چشمت.

                                                 به شکرانه ی نعمت ِ حضورش
                                                    تقدیم به وجود ِ پرشورش
                                                              به نسیم

                                                                               عاشق.
                                                                                                                            

                                                یا هو

زمان آشنایی من با او که، سرمایهَ عشق در قلب مهربانش است و مبنای مهر و محبت از اعماق زلال چشمانش ، به ۱۲ سال پیش برمیگردد. بدون ِهیچ رابطهَ احساسی و عاشقانهَ قبلی ، بنا بر شرایط ِعرف و سنت ِ موجود ، قلبهایمان را با رشتهَ مهر و با توانی مضاعف از نیروی عشق، به یکدیگر پیوند زدیم. 

در این ۱۲ سال ، هر لحظه نیاز به وجودش را در تمام تپش های قلبم احساس کرده ام و دنیای من آکنده از شکوه عشق ِاوست ، حتی در خواب که حضور روَیایش، همراه ِ شبانهَ من است.

در شرایط موجود ، که بنا به ضرورت شغلی دور از آن مایهَ آرامش زندگی می کنم ، این حضور روَیایی را در لحظات بیداری نیز در، کنار خودم احساس می کنم.
شاید گاهی اوقات دلتنگی وملال ِ ناشی از نبودنش را فراتر از توان خودم دیده ام ، ولی همواره شنیدن صدای او و یا حتی خیره شدن به نگاه او در تصویر ِ آویخته به دیوار اتاقم ، تکیه گاهی بوده تا در زمان دلتنگی هایم ، پشتیبان ِ نیروی ِ عشق من باشد.

من ، به راستی لذت پرواز کردن را درک می کنم ، چرا که هر گاه پس از دوره های کاری ِ موظف ، به خانه می روم ، از چنان سبُکی و احساس نشاطی برخوردارم که گمان نمی کنم هیچ چیز دیگری به غیر از پرواز کردن ، معنی و مفهوم آن باشد. و زمانی که دور از او هستم و نسیم رویاهای من هر لحظه در کنارم ، عاشقانه می وزد ، حرفهای مهرآمیزش را با گوش خیال میشنوم و زمزمه های شیدایی ِ دلم را ، در خلسهَ خیال و روَیا ، برای او مُترنم می شوم. 

در یک چنین شرایطی، چند سال قبل، شوریده وبیقرار از نبودنش ، آکنده از احساس تنهایی و نیاز به حضور آن دلآرام ،   قطعهَ زیر گفته شد. من منکر فقدان ارزش هنری و ادبی ِ شعرها و قطعات موزونی که گاهگاه گفته ام نیستم ، ولی آنها را به این دلیل که نمودی از غلیان احساسات و نشانه ای از حضور عاشقانهَ محبوبم در یکایک لحظات زندگیم هستند ، دوست دارم.

  در شب ِ بیکران ِ تنهایی
  چون شوم بیقراروشیدایی
  بر سمند ِ سپید ِ روَیایی
  پر کشم چون نسیم تا کویش
                                سر گذارم به روی زانویش

  گرمی ِ پرشکوه ِ دستانش
  سبز ِ سیّال ِ شطّ ِ چشمانش
   ناوکان ِ  بلند ِ مژگانش
  کو پرند از کمان ِ ابرویش
                               درکشندم به دام ِ گیسویش

  دل ربا،پرشکوه و مستانه
  تا به زلفش زند سر ِ شانه
  خون فرو میچکد ز دندانه
  آه ، دل گشته والهَ رویش
                              کرده کاشانه در خم ِ مویش

  با خیالش چنان در آمیزم
  صبحدم تا ز خواب برخیزم
  اشک غم از مژه فرو ریزم
  باز پر گشته در فضا بویش
                                مست و دیوانه پر کشم سویش.....

مختصر توضیح اینکه: من و دلبندم دور از هم زندگی میکنیم. شبی درد تنهایی و دوری از او ، تا سپیدهَ صبح مهمان من بود و من رازهای پنهان قلبم رو به گوش رویاهای ِ همراهم زمزمه میکردم. صبح آنقدر دلم از دوریش گرفته بود که ، حاصل ِ ناله های ِ غریبی و تنهاییم این شعری شد که می بینید.خامی ونازیبایی ِ شعر رو میشه به صداقت احساس نهفته در اون بخشید.

کجا رفت آن نگار نازنینم
که از رنج فراقش دل غمینم

خداوندا ز درگاه تو خواهم
دوباره روی ماهش را ببینم

همه شب تا سحر بر آستانت
به سجاده پریشان می نشینم

چوسربرسُجدهَ شُکرت گزارم
بسایم خاک مُهرت با جبینم

به زاری گریم،آنگه ازتوخواهم
چو پیشانی نهاده  بر زمینم

بکن بنیان ِ چرکین ِ سفر را
که من دل خسته از، بیداد ِ اینم

                                           (۱۵/۶/۸۴ ساعت ۱۵/۵ بامداد گفته شد)

قطعهَ زیر هم همان روز و در تداوم همان حس وحال سروده شد:

  در قبله گاه عشق ،
  چه شیدا نشسته ام
                      رویم به سوی تو.

  ای عاشقانه ترین شکل ِ آرزو ،
  مست و خراب و پریشان
                              ز بوی ِ تو ،

  سرشار ِ بودنت
  من با خیال تو ،
                    تنها نشسته ام.

                                         (۱۵/۶/۸۴ ساعت ۴۵/۶ بامداد گفته شد)
                                                                 

                                                                              عاشق.

دیروز روز تولد من بود و من ..... ساله شدم. این که چرا ننوشتم چند ساله ، به این خاطره که من اعتقاد دارم تنها چیزی که تعیین کنندهَ روحیات و احساسات آدمی نیست ، سن و سال ِ اونه.

چه ایرادی داره که آدم ۳۰-۲۰ ساله باشه ولی بتونه حرف دل ِ آدمای ۵۰-۴۰ ساله رو بفهمه، و یا بالعکس. تنها چیزی که میتونه تفاوتی بین آدما ایجاد کنه طرز تفکر و گرایشات اونهاست.این درسته که تجربهَ یه آدم مسن تر از چم و خم زندگی، بیشتر از یه فرد جوان تره، ولی این به اون معنی نیست که هیچ فرد جوانی نتونه درک مناسبی از تجربیاتی که خودش نکرده و توسط یه آدم مسن تر از خودش به اون منتقل شده، داشته باشه.از اون طرف هم اینکه، این روزها در هر موضوعی، صحبت از جوان گرایی و دادن میدان عمل به جوان هاست و این به خودی خود میتونه باعث انتقال تجربیات دیگران باشه چرا که مسلمأ هر آینه جوانی بخواد در یه مورد خطیر تصمیمی بگیره، حتمأ نگاهی هم به موارد مشابه اتفاق افتاده قبل از خودش میندازه تا ببینه دیگران قبل از خودش چکار کردند و این یعنی استفاده از تجربه.

تصور میکنم، تنها چیزی که کسی نمیتونه تجربه اش رو به دیگری منتقل کنه، عشق هست. یعنی در واقع عشق چیزیه که هر کس و در هر سن و سالی میتونه باهاش درگیر بشه و یه حالتیه که در همهَ آدما ایجاد یه احساس مشابه میکنه به طوریکه نیازی نیست بدونند دیگران در این شرایط چه احساسی داشتند و چه تصمیمی گرفتند.
عشق همون شور و حالی رو در یه جوان ۱۹-۱۸ ساله ایجاد میکنه که در یه فرد مسن تر از اون هم. البته من با دیدگاه خودم ، به عنوان یک پزشک، فکر میکنم تنها تفاوت موجود در میزان آزاد شدن واسطه های شیمیایی در سیستم عصبی ِ اونهاست. یعنی اینکه، اون واسطه های شیمیایی که در بین پایانه های عصبی انسان به منظور ایجاد رفتارهای مختلف آزاد میشن، تنها تفاوت موجود هستن و میتونن باعث ایجاد واکنش های رفتاری متفاوت در افراد مختلف بشن.اگر چه باز هم این به این معنا نیست که افراد مختلف، احساسات متفاوت عاشقانه دارند، بلکه منظور اینه که عملکرد رفتاری اونها متفاوته، وگرنه همگی دارند چیزی به نام عشق رو تجربه میکنند.

به هر حال من باز هم عاشقانه به زندگی و همهَ دوست داشتنی های موجود در اون عشق میورزم و خوشحالم از اینکه این چند سال زندگی رو با چیزها و کسانی سر کردم که دوستشون داشتم، مخصوصأ این ۱۲ سال ِ آخرش رو.
در واقع گاهی وقتا به این نتیجه میرسم که یه لحظه هایی در زندگی ِ آدم هست که مثل یک تولد دوباره به نظر میآد، و من دقیقأ همین حس رو از ۱۲ سال پیش به این ور دارم. سالهایی که با همراهی ِ یک عزیز، همدل، همراه و همنفس گذشته.
شاید همهَ آدما انتظار روز تولدشون رو میکشند تا ببینند دیگران دوستشون دارند و براشون چه هدیه ای میآرن، ولی من انتظار اون روز رو میکشم تا باز هم یک سال دیگه بگم: خدایا متشکرم از این زندگی که به من بخشیدی تا بیام یه چیزایی توی این دنیا ببینم که ارزششون به اندازهَ همون دنیایی ست که واردش شدم، چیزایی که سالهایی از زندگی ِ من از اونا پر و آکنده ست.
چیزایی که ارزش بعضی هاشون رو تعداد سالهایی که داشتمشون، تعیین نمی کنه، بلکه اونا ارزش سالهای زندگی ِ من رو تعیین می کنند.
من ۱۲ ساله که یک گل رو توی دشت ِ قلبم پرورش میدم، ولی احساس میکنم به اندازهَ همهَ روزهای گذشتهَ عمرم اون رو میشناختم و جاش همون جا بوده.

حالا برخلاف اون چیزی که همیشه مرسوم بوده ، من شعر زیر رو به او که معنای کلمهَ عشق و خود زندگی ست ، هدیه میکنم ، باشه که با پذیرفتن این شعر از من ، بهترین هدیهَ تولد امسالم رو گرفته باشم.

 صدایت از کدامین کوی
سوی این دل دیوانه
                      جاریست ،
که قلب من ،
پر از رقص ِ گل ِ نیلوفر و
                            رنگین کمان است.

 حضورت در کدام آیینه
                         نور عشق می بارد ،
که روَیاهای ِ من ،
آکنده از عطر ِ گل ِ نرگس
و سرشار از
                نشاط ِ کودکان است.

                                                                            عاشق.

گاهی وقتا بعضی چیزا هستن که میتونن لذت عشق رو به شیرینترین شکلش به آدم بچشونن. یکی از این چیزا که من در شرایط متعدد تجربه اش کردم رقص بوده.
نمیدونم شما هم این رو تجربه کردین و زیبا ترین ترنم عاشقانهَ احساسات رو در تلاطم مواج اندام کسی که براتون نهایت معنای عشقه دیدین یا نه؟
رقص کسی که ظریف ترین حرکات موزونش میتونه قلب یه شیدای بیقرار رو با ریتم خودش به تپش وا بداره و احساس پرواز در نهایت سبکی مثل یک پر رو برای اون والهَ عاشق تداعی کنه.

من هرگاه به رقص آن زیباترین روَیای زندگیم خیره شدم سُکر و مستی حرکاتش از خود بیخودم کرده و فقط تلاقی نگاه نوازشبار خودش تونسته من رو از اون خلسهَ عمیق در بیاره.
گمان نمیکنم هیچکس از اثر شادی بخش رقص بر افزایش ایجاد شورزندگی در آدمی بی خبر باشه و من همواره در این شرایط آرزو کردم که کاش خرامیدن آهو وار محبوبم در خودش هم همون حس و حالی رو القا کنه که من رو در خود غرقه کرده و شور و هیجان عاشقانهَ بین ما رو افزون تر کنه.

شاید شعر زیر تا حدی بتونه بیانگر احساس من در آن شرایط دل انگیز باشه و شاید هم بتونه تداعی کنندهَ نشاط عشق و ترنم آواز روحبخش اون در هنگام رقص آن دلارام باشه :

چو گلهای سپید صبحگاهی
در آغوش سیاهی
شکوفا شو

بپا برخیز و پیراهن رها کن
گره از گیسوان خفته وا کن
فریبا شو
گریزا شو
چو عطر نغمه کز چنگم تراود
بتاب آرام و در ابر هوا شو

به انگشتان سر گیسو نگهدار
نگه در چشم من بگذار و بردار
فروکش کن
نیایش کن
بلور بازوان بربند و واکن
دو پا بر هم بزن
                   پایی رها کن

بپر
    پرواز کن
                دیوانگی کن
ز جمع آشنا بیگانگی کن
چو دود شمع شب از شعله برخیز
گریز گیسوان بربادها ریز
بپرداز!
بپرهیز!
چو رقص سایه ها در روشنی رو
چو پای روشنی در سایه ها رو

گهی زنگی بر انگشتی بیاویز
نوا و نغمه ای با هم بیامیز
گهی بردار چنگی
به هر دروازه رو کن
سر هر رهگذاری جستجو کن
به هر راهی
               نگاهی
به هر سنگی
                درنگی
برقص و شهر را پر های و هو کن

به بر دامن بگیر و یک سبد کن
ستاره دانه چین کن نیک و بد کن
نظر بر آسمان سوی خدا کن
                               دعا کن
ندیدی گر خدا را
بیا آهنگ ما کن.

منت می پویم از پای اوفتاده
منت میپایم اندر جام باده
تو برخیز
تو بگریز
برقص آشفته بر سیم ربابم
شدی چون مست و بیتاب
چو گلهایی که می لغزند بر آب
پریشان شو بر امواج شرابم.

                                                  با نثارعشق به نسیم دل انگیز روَیاهایم

                                                                                      عاشق.

امشب شبی نیست که آدم بشینه و از عشقش بنویسه در حالی که عاشق ترین موجود تمام هستی داره به وصال معشوقش میرسه.
امشب شبی نیست که آدم بشینه و لحظات عاشقانهَ زندگیش رو مرور کنه در حالیکه عاشق ترین آفریدهَ تمام کائنات داره عاشقانه ترین لحظهَ زندگیش رو تجربه میکنه.
امشب شبی نیست که آدم بشینه و از یادآوری خاطرات زیبای عاشقانهَ خودش احساس رضایت و رستگاری کنه در حالیکه افتخار واژهَ عشق داره رستگار میشه.
امشب شبی نیست که آدم بشینه و به شکوه عشقی که نصیبش شده فکر کنه در حالیکه خدا داره در شکوه عشق خودش به عاشق ترین آفریدهَ واله و شیدای خودش تأمل میکنه.

امشب شب علی وشب عشق علی و شب عشق خدا به علی ست.

امشب باید نشست و دعا کرد :

                                             یا هو

من امشب کلی حرف برای گفتن داشتم ولی در شرایط نوشتنشون نیستم. نمیدونم چرا بعضی وقتا  آدم اینجوری میشه. یه جورایی دلت میگیره که حرفات مثل بغض توی گلوت میمونن و نمیتونی بریزیشون بیرون چون اون موقع دیگه اونا بیشتر به هق هق گریه شبیه اند و خواننده یا شنونده رو غصه دار میکنن.
من امشب خیلی دلتنگم. دلتنگ اون عزیزی هستم که همهَ نیروی زندگی در من از اون سر منشاَ گرفته ولمس جای خالیش مثل دست کشیدن به ساقهَ پر از خار یه گل زیبای سرخ رنج آوره.

دلم سخت هوای اون رو کرده و آرزو میکردم کاش حالا پیشم بود تا بازم مثل هزاران بار دیگه عشقم رو نثارش میکردم
تمام وجودم رو فدای دل بیقرارش میکردم
کاش بود تا لااقل فقط نگاهش میکردم.

حالا که نیست من فقط میتونم براش بنویسم: